Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Η τριημερη μας

Ωρα για να διηγηθω πως περασα στην τριημερη αλλα το προβλημα ειναι οτι δεν ξερω απο που να αρχισω...
Λοιπον η εκδρομη αρχισε με ενα μικροπροβλημα καθως ο αχρηστος πρακτορας μας ( ταξιδιωτικος εννοειται ) μας εστειλε ενα πουλμαν με πεντε θεσεις λιγοτερες απο αυτες που χρειαζομαστε. Ευτυχως δηλαδη που ειμαστε γυμνασμενο σχολειο και χωρεσανε και οι εξτρα πεντε. Στη συνεχεια το ταξιδι προχωρησε με κεφι, τραγουδι και κιθαρες. Οταν δε, φτασαμε στο λιμανι, στην Κυλληνη, εγινε χαμος. Δεν εμεινε κανενας σε αποσταση πεντε χιλιομετρων που να μην εμαθε πως το 65ο εκανε αποβαση...
Ασε για το καραβι. Ηταν απο τα πιο διασκεδαστικα κομματια της εκδρομης. Φυσαγε τοσο πολυ που κρατιομασταν απο τις κολονες για να μην πεσουμε και τα κυματα εφταναν απο τη θαλασσα στα προσωπα μας ! Μετα αρχισε να κουναει σιγα σιγα ολο και πιο πολυ σε σημειο που να προχωραμε σαν να χορευαμε Ζειμπεκικο μεθυσμενοι ! Ζαλιστικα για λιγη ωρα αλλα μετα μου εστειλε καποιος τον υμνο του Ολυμπιακου και ξαστερωσα. Τελωσπαντων φτασαμε στο Τζαντε... Εκει να δεις χαμος. Οταν τελικα φτασαμε στο ξενοδοχειο στις πεντε ( εχοντας ξυπνησει στις εφτα παρα... ) ημασταν αρκετα κουρασμενοι και πολυ ενθουσιασμενοι. Μετα το βραδινο πηγαμε σ' ενα μπαρακι οπου ολη η κουραση εφυγε... Τι να λεμε... Ξεσαλωμα... και δεν ηπιαμε και καθολου.
Την αλλη μερα ( μετα απο ξενυχτι εννοειται ) καναμε τουρ στη Ζακυνθο και το βραδυ στα μπουζουκια. Νομιζω πως αυτο ηταν το καλυτερο κομματι. Τι ποτηρια εσπασαν, τι ζειμπεκικα, τι τσιφτετελια, τι να λεμε δηλαδη ! Μετα παλι ξενυχτι και την τελευταια μερα επισκευτηκαμε τον Αγιο Διονυσιο και την πολη της Ζακυνθου - τιγκα στα τουριστικα μαγαζια -.
Εκει σε μια καφετερια, η αγαπητη φιλη Σοφια προσεξε ενα κοντο, νευρικο ανθρωπο με γατισια ματια που ακουει στο ονομα Αλεξης Κουγιας ( ειχε ερθει επειδη επαιζε η ομαδα στην οποια προεδρευει, η Παναχαικη ). Επειτα η αλλη αγαπητη φιλη Πολυτιμη τον τραβηξε καμερα με το κινητο της ενω τσακωνοταν με καποιον, οπως το συνηθιζει.
Στο γυρισμο παροτι ειμασταν εξουθενωμενοι πεισαμε το στριμενο οδηγο μας, μετα απο υπερανθρωπες προσπαθειες, να μας αφησει να χορεψουμε. Τι να πω. Τραγουδουσαμε και χορευαμε ορθιοι απο το Αιγιο μεχρι την Κορινθο... Πανω στα καθισματα, στο διαδρομο κι οπου τελως παντων υπηρχε χωρος. Η πλακα ηταν οταν βλεπαμε την αστυνομια ! Σε κλασματα δευτερολεπτων μεταμορφωνομασταν σε ησυχα σαν Παναγιες παιδακια...Ηταν φοβερο θεαμα κατι σαν τις μουσικες καρεκλες. Αστυνομια !- Ολοι κατω- Περασαμε !- Παρτιιιι- Οπααα.
Περιττο να πω οτι ακομα και σημερα οι μισοι ειναι με κλεισμενες φωνες, αλλοι ειναι αρρωστοι και ολοι νυσταζουμε...
Ομως ηταν ΤΖΑΜΙ οπως ειπε και ο Λαζαρακος...
Αυτα....
:P

Δεν υπάρχουν σχόλια: