Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι τελικά...


Υπάρχουν κάποια μικρά γεγονότα, μέσα στη φορτωμένη ζωή μας, που μπορούν να αλλάξουν τη διάθεση ενός ανθρώπου , ακόμα και τη στάση ζωής του...
    Το συμβάν που θα διηγηθώ παρακάτω είναι πέρα για πέρα αληθινό και με επηρέασε βαθεια
Η μητέρα μου έχει στη δουλειά της ( σε ιδιωτική εταιρία ) ένα συνάδελφο του οποίου η δουλειά είναι να πηγαίνει σε άλλες υπηρεσίες έγγραφα που πρέπει να υπογράφουν ή να παραλαμβάνει άλλα χαρτιά κτλ. Η μαμά μου λέει χαρακτηριστικά : Αν οι άνθρωποι πληρώνονταν σύμφωνα με την παραγωγικότητα της εργασίας τους και όχι με τα πτυχία τους τότε αυτό το παιδί έπρεπε να παίρνει το λιγότερο δυο χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα. "Αυτό το παιδί" λοιπόν που θα το πω Γιάννη για ευνόητους λόγους, έπρεπε να πάει μια μέρα σε μια υπηρεσία στο Σύνταγμα. Μέρα μεσημέρι λοιπόν, πάρκαρε το μηχανάκι έξω από το κτήριο... Ανέβηκε πάνω, και όταν μετά από δέκα λεπτά κατέβηκε πάλι για να φύγει, βρήκε τη μπαγκαζιέρα της μηχανής ανοιγμένη. Κυριολεκτικά πήγε να πεθάνει... Εκεί μέσα είχε : Λεφτά (αυτό ήταν το λιγότερο), κλειδιά σπιτιού, κλειδιά μηχανής, ταυτότητα, δίπλωμα και πιστωτική καρτα. Για να αποκατασταθούν όλα αυτά χρειαζόταν ένα μηνιάτικο και γύρω στον ένα χρόνο τρεχάματα.
    Σήμερα λοιπόν, έρχεται η μαμά μου στο σπίτι και μου λέει τα καθέκαστα: Ένας ρακοσυλλέκτης είχε βρει σε ενα κάδο στο Μοναστηράκι την πιστωτική κάρτα. Πήρε τηλέφωνο στην τράπεζα να ειδοποιήσει κι από κει με τα χίλια ζόρια κατάφερε να βρει το τηλέφωνο του σπιτιού του Γιάννη και τον ειδοποίησε να έρθει, να ψάξουν και για τα υπόλοιπα κλοπημαία πριν έρθει το απορρηματοφόρο - το πλοίο της αγάπης που λέει κι ο μπαμπάς μου-. Τέλος πάντων τα βρήκαν όλα -εκτός από τα λεφτά φυσικά-. Το πιο φοβερό ήταν ότι ενώ ο Γιάννης κυνηγούσε το ρακοσυλλέκτη για να του δώσει λίγα λεφτά, εκείνος δεν τα δεχόταν με τίποτα! "Πήγαινε παλικάρι μου", του έλεγε, "κι άσε με εμένα γιατί θέλω να προλάβω και άλλους τους κάδους πριν περάσει η σκουπιδιάρα". Του 'χωνε τα λεφτά στην τσέπη ο Γιάννης, τα 'βγαζε αυτός. Και δεν μεταπίστηκε. Και να πεις οτί δεν τα χρειαζόταν... Ρακοσυλλέκτης ήταν κι έκανε και τόσο κόπο να βρει τον ιδιοκτήτη...
    Όταν λοιπόν τα άκουσα όλα αυτά πραγματικά συγκλονίστικα... Εκεί που είχα χάσει την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους, την ξαναβρίσκω. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με περηφάνια κι αρχοντιά, μακριά από της τηλεοράσεις και την προβολή... Και βρίσκονται εκεί ακριβώς που ήταν πάντα. Τι μας μένει ; Να μνημονεύουμε και να θυμόμαστε τον κάθε "ρακοσυλλέκτη" που γνωρίζουμε. Τιμή σε κείνους._

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Hi, good post. I have been pondering this topic,so thanks for sharing. I’ll likely be coming back to your posts. Keep up the good work

Ανώνυμος είπε...

I agree with your thoughts here and I really love your blog! I’ve bookmarked it so that I can come back & read more in the future.

thanxxx
single mother grants

Ελευθερια είπε...

Προφανώς αυτός/η που έγραψε τα σχόλια ούτε που κατάλαβε τι έλεγε το άρθρο. Σπαστικόο...