Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

   H αφορμή της παρακάτω σκέψης ήταν για ακόμη μια φορά το σχολείο - τι πρωτότυπο!-. Μας έκανε ανακοίνωση ο Λυκειάρχης να μην γράφουμε ,λέει, τα βιβλία μας για να τα παραλάβουν οι επόμενοι άθικτα. Εντάξει καταλαβαίνω ο σκοπός είναι καλός, όμως ,όπως και να το κάνουμε, το βιβλίο είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο. Μπορεί να είναι κολλητός σου, φίλος, εχθρός, σκληρός εξεταστής του εαυτού σου με σύμμαχό του το μυαλό... Μπορεί να είναι χίλια δυο πράγματα. Ιδιαιτέρως τα λογοτεχνικά βιβλία, εγώ τα φαντάζομαι να έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες ανάλογα με το χαρακτήρα των ιδιοκτητών τους. Αλλά ακόμη και στα -συχνά άχαρα- σχολικά βιβλία, εκτός από τις ζεστές σημειώσεις που μπορείς να κρατήσεις πάνω στο κείμενο, αποτυπώνεται συχνά και το ενδιαφέρον του μαθητή για το μάθημα, και ενδεχομένως σκέψεις, ακόμη και διάλογοι με το διπλανό (!).  Σοβαρά, εγώ παρατηρώντας τα σχολικά μου βιβλία όσο περνάνε τα χρόνια, τα νιώθω σαν τα καλύτερα ημερολόγια της ψυχικής μου κατάστασης. Φαίνονται οι αλλαγές του χαρακτήρα, του στιλ, της διάθεσης...
  
Αλλά ας ξαναγυρίσω στο λογοτεχνικό βιβλίο, την αγάπη μου. Μ' αρέσει πολύ η αίσθηση του βιβλίου γενικά: το θρόισμα των σελίδων, η γραμματοσειρά... Ας πούμε στο χωριό έχω πολλά βιβλία που ήταν της γιαγιάς μου και αργότερα της μαμάς μου, τα οποία είναι κιτρινισμένα, με περισπωμένες και πνεύματα και το βρίσκω καταπληκτικό ! Τον Τρελαντώνη τον διάβασα σε τέτοιο παλιό βιβλίο, οχτώ χρονών ήμουνα. Δεν θα μπορούσα να το διαβάσω σε άλλη έκδοση γιατί πλέον η ύλη έχει συνδεθεί άρρηκτα με το περιεχόμενο. Και με το χρόνο. Γιατί τον Τρελαντώνη τον διάβαζα ( και τον διαβάζω ) κάθε καλοκαίρι στο χωριό. Με κλειστά τα παντζούρια, τον ανεμιστήρα να γυρίζει ρυθμικά, τους υπόλοιπους να κοιμούνται και τα τζιτζίκια να τραγουδάνε... Και μάλιστα και στον Τρελαντώνη όλες οι μικρές καθημερινές ιστορίες διαδραματίζονται καλοκαίρι ! Πώς να μην τα συνδέσεις !

   Α! Και να μην ξεχάσω επίσης πως και οι "σημειώσεις" πάνω στα κανονικά βιβλία έχουν τεράστια σημασία. Ξεχωριστές σημειώσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που τσαντίζονται όταν λερώνονται τα βιβλία τους γιατί τα θέλουν στην τρίχα. Σύμφωνοι, πρέπει να το διατηρείς, να μη γίνει φύλλο και φτερό. Όμως πχ οι στάμπες από δάκρυα στη "Μαύρη Τουλίπα" (της μαμάς μου γιατί εγώ δεν το 'χω διαβάσει ακόμα κι έχω ήδη ψυχοπλακωθεί) ή μια σταγόνα καφές, είναι τα δικά μας, ανεξίτηλα σημάδια, μια σφραγίδα ότι κάτι αφήσαμε στο βιβλίο, όπως κάτι μας άφησε κι αυτό. Ή άλλο παράδειγμα: Είχα δανείσει σε μια φίλη το φανταστικό αυτό βιβλίο, το "Να ζεις, να αγαπάς, να μαθαίνεις", του Λέο Μπουσκάλια. Όταν μου το επέστρεψε είχε κολλημένες απ' έξω λίγες χρυσόσκονες, γιατί κάναμε κάτι χειροτεχνίες για τη χριστουγεννιάτικη γιορτή και είχαν μείνει στην τσάντα της...τελοσπάντων, είχε καταστενοχωρηθεί, ήθελε να το πάρει να το καθαρίσει... Βρε ,της λέω, κατ' αρχάς έχω ένα σημάδι από σένα πάνω σε ένα αγαπημένο βιβλίο, από σένα που σ' αγαπώ πολύ κι αυτό με ευχαριστεί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλά, απλώς μ' αρέσει. Το βρίσκω τόσο γλυκό! Κι έπειτα θα ήταν οξύμωρο να θυμώσω τη στιγμή, που σ' αυτό το συγκεκριμένο λατρεμένο μου βιβλίο, ο Μπουσκάλια γράφει για την αγάπη, την εσωτερική ηρεμία, τη χαζομάρα του να κολλάς στις λεπτομέρειες και να χάνεις την ουσία, τη χαρά της ζωής...

Δεν υπάρχουν σχόλια: