Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Η πλατεία ήταν γεμάτη...

Η πλατεία ήταν γεμάτη , με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές.
Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές...
Κάπως έτσι, όπως η "συγκέντρωση της ΕΦΕΕ" του Σαββόπουλου ήταν και η συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Κυριακή 29 Μαΐου στο Σύνταγμα.
Αλλά ας το πάρω από την αρχή. Ξεκινήσαμε από τα Σεπόλια. Κατεβήκαμε στο μετρό και περιμέναμε... Είχε αρκετό κόσμο - να δεις, λέω, όλοι για Σύνταγμα πάνε. Τουλάχιστον, σκέφτηκα, δε θα έχει κόσμο -μιας και ο προηγούμενος και πρώτος σταθμός είναι ο Άγιος Αντώνιος- και θα πιάσουμε θέσεις. Πού τέτοια τύχη! Το τραίνο έφτασε μισογεμάτο. Μπαίνουμε μέσα, πιάνουμε μια καλή γωνία -όρθιοι εννοείται- και ξεκινάμε. Ωστόσο κάτι δεν μου κόλλαγε. Μετά από λίγη σκέψη το βρήκα. Ο κόσμος μιλούσε δυνατά, συζητούσε και μερικές παρέες γελούσαν...Κι αυτό μου φάνηκε περίεργο γιατί τις άλλες φορές όλο κάθονταν σιωπηλοί και κουρασμένοι, γιατί είτε πήγαιναν είτε επέστρεφαν από τις δουλείες τους. Ενώ χτες, πήγαιναν επειδή εκείνοι το ήθελαν, όχι επειδή έπρεπε να το κάνουν... Τι διαφορά στη διάθεση!
Ο οδηγός του τρένου μας συμβούλευσε από το μικρόφωνο να κατέβουμε στο Πανεπιστήμιο γιατί στο Σύνταγμα θα μας έπαιρνε ώρα να δούμε το φως του ήλιου... Έτσι και κάναμε. Η Πανεπιστημίου από ένα σημείο ήταν κλειστή και ο κόσμος όλο κα πλήθαινε. Η πλατεία Συντάγματος ήταν πραγματικά μια μικρογραφία του Γούντστοκ ( χωρίς τα ναρκωτικά ). Σκηνές, πρόχειρες καντίνες, ένα πρόχειρο ιατρείο - απ' έξω έγραφε: αχρείαστος να 'μαι (!) -, σκύλοι, οι Δεν Πληρώνω, λαϊκές συγκεντρώσεις, ενα πανηγύρι με λίγα λόγια ! Ένα παιδάκι στην πλάτη του μπαμπά του κρατούσε ένα πλακάτ: "Ich bin 3 Jahre alt. Ich habe nichts gegessen. Warum muss ich zahlen?". Που σημαίνει: Είμαι τριών χρονών. Δεν έχω φάει τίποτα ( ενν. κλέψει ). Γιατί πρέπει να πληρώσω;
Το φανάρι στη λεωφόρο Αμαλίας μπροστά από τη Βουλή ανάβει κόκκινο. Πράσινο-πορτοκαλί-κόκκινο. Και ξανά. Ήταν πραγματικά πολύ αστείο γιατί δεν συμβάδιζε με τον παλμό του πλήθους. Τι απογοήτευση για το καημένο το φανάρι να μην το προσέχει κανένας... "Ε-ε-ε, ω-ω-ω, πάρτε το μνημόνιο και φύγετ' από δω -ξουτ" ( και μούτζα ). "Πάγκαλε πεινάμε, κατέβα να σε φάμε" (!). Και πάνω απ' όλα, "Κλέφτες, κλέφτες!".
-Μαμά πού είναι οι κλέφτες; ,ρωτάει ένα παιδάκι πίσω μου, ανεβασμένο στους ώμους της μαμάς του.
- Εκεί Θανασάκη μου, είναι κρυμμένοι μέσα σ' αυτό το μεγάλο σπίτι!
Πολλοί οι Θανασάκηδες, πολλές μαμάδες και μπαμπάδες, πολλοί οι ροκάδες, οι ρέγκε τύποι, οι κυρίες μιας κάποιας ηλικίας, οι πιτσιρικάδες...  Κόσμος και ντουνιάς κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης.
Γυρίσαμε το βραδάκι από Ακρόπολη. Ο ιερός βράχος, πάντα όμορφος και οικείος. Οι τουρίστες γύριζαν στα μαγαζάκια με τα σουβενίρ ή κάθονταν στις ταβέρνες. Καλοκαίριασε, σκέφτηκα. Σε μια γωνιά ένας λεβεντόγερος με μακριά άσπρα μαλλιά τραγουδούσε τραγούδια της αντίστασης και ακομπάνιαρε με ένα μπουζούκι. Σαν σκηνή από ταινία... Χωθήκαμε στην τρύπα του μετρό και επιστρέψαμε...

ΥΓ: Την Κυριακή ήταν της Αγίας Υπομονής... Και ο νοών νοείτο!
ΥΓ2 : Χαρούμενο τόνο έδωσε και μια παρέα φοιτητών που έκανε σαπουνόφουσκες που ταξίδευαν σε όλη την πλατεία!

Δεν υπάρχουν σχόλια: