Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Απαγορεύεται ο Ελύτης το καλοκαίρι- Κίνδυνος θερμοπληξίας.

Ε, λοιπόν από όσα ποιήματα του Ελύτη έχω διαβάσει, έχω συμπεράνει το εξής: Δεν είναι να διαβάζεις Ελύτη το καλοκαίρι, διότι πραγματικά και ζέστη να μην είχε, τα ποιήματα του μεγάλου μας ποιητή σε κάνουν να ιδρωκοπάς. Ο Ήλιος είναι από τα αγαπημένα του θέματα! 
Έψαχνα κάποια γνωστά ποιήματα του για να... μορφωθώ εγώ η αγράμματη και όλο σε κάψες έπεφτα. Και δεν είναι μόνο λέξεις που είναι άμεσα συνδεδεμένες με τη ζέστη π.χ. "ιδρώτας", αλλά και λέξεις που λειτουργούν συνειρμικά, π.χ. "κι απ' τη μασχάλη τους γλυκά, στάζει το μοσχοκάρυδο". Ή η λέξη "έρωτας". Καίει!
Α, πα πα. Για αυτό έπιασα και διάβασα το "Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας", το οποίο λειτούργησε σαν... air-condition με τόσο χιόνι.
Επειδή καθώς γράφω, ψάχνω κιόλας, βρήκα και κάποια στα οποία δεν υπάρχει μεν ζέστη, αλλά υπάρχει γαλήνη, τουτέστιν άπνοια, ίσως με πολύ ελαφρύ αεράκι, εξαρτάται το ποίημα.
Ω Θεέ μου! Εκεί που πάω να δω ένα σημάδι από δροσιά, έναν αέρα, όπως εδώ: 
"Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες τα γαλάζια",

τσουπ έρχεται και μας φουντώνει πάλι:

"όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' αναβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη."
 
Τι να πεις... Θα συνεχίσω την έρευνά μου. Εξαρτάται βέβαια κι από τη διάθεση, όπως για παράδειγμα όταν έχω μείνει άφωνη μπροστά στα υπέροχα ελληνικά τοπία με τις ελιές, τη θάλασσα και "τον παντοτινό βιγλάτορα, τον Ήλιο τον Ηλιάτορα". Αλλά γενικά προτιμώ το στιλ του Σεφέρη και του Καβάφη που δίνουν περισσότερο βάρος στην ουσία του ποιήματος και όχι τόσο στη δημιουργία περίτεχνων εικόνων και γενικά καλλιέργεια της γλώσσας σε βαθμό.. μπιμπελό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: