Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Αυτή τη στιγμή διαβάζω τη διαβόητη ομιλία του Γ. Παπανδρέου στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και έχω μείνει έκπληκτη από το θράσος αυτού του ανθρώπου που -άκουσον άκουσον- θα αγωνιστεί να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια...

Όμως, δεν έχω φτάσει ακόμα στη μέση της ομιλίας και ακούω από κάτω από το σπίτι μου να περνάει κάποιος που παίζει ακορντεόν. Το Padam padam της Edith Piaf με μερικούς αυτοσχεδιασμούς αν δεν κάνω λάθος. Πάντως είναι αυτού του στιλ η μουσική που ταιριάζει όσο καμιά άλλη σε αυτή την υπέροχη στιγμή της μέρας, το σούρουπο...
Ακούω λοιπόν το ακορντεόν και σκέφτομαι πως κανείς δεν θα καταφέρει ποτέ να μας στερήσει αυτές τις απλές, μικροσκοπικές σπίθες ευτυχίας της ζωής. Το ηλιοβασίλεμα, τα παγκάκια, τα λουλούδια στα μπαλκόνια, τα πουλιά, τους περιπλανώμενους καλλιτέχνες, την πρωινή δροσιά...

Ό,τι και να γίνει. Όσα δύσκολα κι αν έρθουν.


ΥΓ: Σε περίπτωση που αναρωτηθεί κανείς "πού κολλάνε τα παγκάκια;". Για μένα τα παγκάκια είναι συνδεμένα με όμορφες στιγμές, είτε παρέας, είτε μοναχικών σκέψεων. Τα προτιμώ -ακόμα κι αν βρίσκονται σε κακή κατάσταση- από τις άνετες καρέκλες των καφετεριών. Eίναι ίσως πιο αυθεντικά, έχουν χαρακτήρα.

ΥΓ2: Τώρα θυμήθηκα άλλη μια ευχάριστη νότα στη ζωή μας: Το ανοιχτό λεωφορίο της Λυρικής Σκηνής που αυτόν τον καιρό περιοδεύει... στους δρόμους της Αθήνας και ηρεμεί έστω και για λίγο τις ταραγμένες σκέψεις των κατοίκων της.

Και ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια:


Δεν υπάρχουν σχόλια: