Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Άσπλαχνη φωτιά, άσπλαχνοι άνθρωποι.

Κυριακή βράδυ και γω κάθομαι μπροστά στις οθόνες (τηλεόραση και live μετάδοση στο ίντερνετ) και παρακολουθώ την Αθήνα να καίγεται. Πάλι. Σήμερα όμως με έπιασε περισσότερη απελπισία από κάθε άλλη φορά. Μόλις χτες πήγαν στο Αττικόν οι γονείς μου για να δουν ταινία και μας περιέγραφαν τι ωραίο που ήταν, ψηλοτάβανο, με πολυελαίους, να ευφραίνεται η ψυχή σου.. Και τώρα που γράφω καίγεται. Δεν το μπορώ αυτό. Οι αντοχές μου φτάνουν μέχρι το σπάσιμο της βιτρίνας, το ξήλωμα του πεζοδρομίου, ίσως γιατί γίνονται ενεργητικά, βλέπεις κάποιον να το κάνει, στοχοποιείς έστω και απρόσωπα. Ενώ η φωτιά...  Ύπουλα ξεκινά και δε τη σταματάει τίποτα. Χωρίς καμιά εξαίρεση γλύφει και κατατρώει όλους τους χώρους, δε σέβεται ούτε ιδιοκτήτη, ούτε κόπο, ούτε ωραίες στιγμές, ούτε ιστορική αξία ούτε τίποτα. Δεν αντέχω να βλέπω τη φωτιά! Δεν το μπορώ, μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. Πώς είναι δυνατόν να αφήνουμε αυτό το δίδυμο κουκουλοφόρους-ματατζήδες που ουσιαστικά είναι ένα, να καίνε την Αθήνα, μόνο και μόνο για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο; Πώς γίνεται αυτό, γιατί δε βρίσκεται κάποιος να μιλήσει, να απευθυνθεί κάπου, δεν ξέρω...

 Μα πώς κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι τα βράδια; Με τι καρδιά;




*Πληροφοριακά, ο μπαμπάς μου που κατέβηκε στο Σύνταγμα το απόγευμα μου είπε ότι ξεκίνησαν να ρίχνουν δακρυγόνα οι ματατζήδες πριν καλά καλά ξεκινήσουν οι κουκουλοφόροι... Ο στόχος πάντως ήταν να διαλύσουν το μεγάλο πλήθος, να τους διώξουν προς τα κάτω.

Δεν υπάρχουν σχόλια: