Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Το παρακάτω ποιηματάκι, αν και έχει έναν τόνο...δραματικό, το έγραψα γελώντας από μέσα μου και να γιατί. Ή μάλλον ας το βάλω πρώτο.

Τα δάκρυα έχουν από χτες
στο τζάμι στεγνώσει
μα εγώ ακόμα κλαίω τους χαμένους μου κόπους,
όλην την κούραση και την αγωνία
για λίγες ώρες με κάποιους ανθρώπους.
Τα σύννεφα ξέσπασαν και φεύγουν,
μα πίσω τους έρχονται άλλα
μικρότερα ή πιο μεγάλα
μου φαίνονται όλα πως με κοροιδεύουν!

Σα να 'χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου...


Και τώρα το εξπλανέισον. Το Σάββατο μιας και είχαμε επισκέψεις, είπα κι εγώ σαν καλή νοικοκυρά να πλύνω τα τζάμια του δωματίου μου. Πράγμα ιδιαιτέρως κουραστικό, μη το γελάτε, γιατί για την έξω μεριά ειδικά, πρέπει να τεντωθώ στις μύτες για να τα κάνω καλά. -Γιατί να κάτσω στο περβάζι όπως κάνουν οι επαγγελματίες, με έξι ορόφους από κάτω, ούτε κουβέντα!-. Το λοιπόν εχτές που είχε το ξαφνικό μπουρίνι με όλα τα αστραπόβροντα, σε κάποια στιγμή φύσηξε για πολύ λίγο ο αέρας προς το παράθυρό μου... Αλλά αυτό το λίγο ήταν αρκετό. Τα τζάμια πιτσιλίστηκαν ανεπανόρθωτα και ακόμα τα κλαίω..

Ένα αστείο ήταν, έτσι;

ΥΓ: Το "σα να χαν ποτε..." είναι η τελευταία πρόταση από το φοβερό "Μοιρολόι της φώκιας" του Παπαδιαμάντη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: