Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

«Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο» - άποψη

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να γράψω κριτική σ' αυτό το -ίσως τελευταιο- βιβλίο της Άλκης Ζέη, το απολύτως αυτοβιογραφικό. Αν είστε από εμάς που τη θεωρούμε πνευματική μας γιαγιά, τότε αυτό το βιβλίο θα σας φέρει μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Πολλά χαμόγελα -η κυρία Ζέη δεν έχει χάσει το χιούμορ της που το χρωστάει στον μπαμπά της-, τη χαρά του εξερευνητή που ανακαλύπτει τα βιογραφικά στοιχεία στα μυθιστορηματά της... και κάποια ζήλεια για την απίστευτη ζωή που έζησε (και φανταστείτε ότι το βιβλίο σταματάει στα είκοσί της χρόνια) !!!
Η φωνή της αφηγήτριας-συγγραφέα έχει την αγαπημένη και οικεία μας απόχρωση. Η Μέλια, η Σάσα, η Ελευθερία, ο Πέτρος δεν έχουν μεγαλώσει και μπορούν ακόμα να σκέφτονται ως παιδιά...
Δεν μπορούσα να του βάλω κάτι λιγότερο από πέντε αστεράκια και δεν μπορώ να φανταστώ με τίποτα πώς θα φαίνεται το "Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο" σε κάποιον που δεν μεγάλωσε με Άλκη Ζέη.

ΥΓ1: Ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει και στην αδερφή της, τη Λενούλα, νυν Ελένη Κόκκου, στην οποία αφιερώνει το βιβλίο αφού εκείνη τη βοήθησε να θυμηθεί πολλά πράγματα.

ΥΓ2: Αν θέλετε να έχετε μια ακόμη πιο πλήρη εικόνα των μαθητικών της χρόνων μπορείτε να διαβάσετε το E.Π. της πολυαγαπημένης Ζωρζ Σαρή.


 [Αυτή η βιβλιοκριτική -και πιθανώς και άλλες που θα ακολουθήσουν- πρωτοδημοσιεύονται στο εκπληκτικό site κοινωνικής δικτύωσης βιβλιόφιλων goodreads ]

Δεν υπάρχουν σχόλια: