[Ποίημα 360]

There's a certain Slant of light,                                              

Winter Afternoons –

That oppresses, like the Heft

Of Cathedral Tunes –

Heavenly Hurt, it gives us –

We can find no scar,

But internal difference –

Where the Meanings, are –

None may teach it – Any –

'Tis the seal Despair –

An imperial affliction

Sent us of the Air –

When it comes, the Landscape listens –

Shadows – hold their breath –

When it goes, 'tis like the Distance

On the look of Death –

~Emily Dickinson

******************************************
{Μεταφράσεις}

Εχει ένα Πλάγιασμα το φως,
Χειμώνα Δειλινό —
Που μας πονά και μας βαραίνει
Σαν Ύμνος σε Ναό —

Λαβωματιά, χαρίζει, Ουράνια —
Μένει άβρετη η ουλή,
Μα εκεί που τα Νοήματα, είναι —
Κρυφή μεταβολή —

Να το διδάξεις δεν μπορείς—
Οδύνη Οριστική —
Λύπη σταλμένη απ' τον Αιθέρα
Αυτοκρατορική —

Φτάνει, και το Τοπίο ακούει —
Τρομάζει — κάθε σκιά του —
Φεύγει, κι είναι σαν το Απόμακρο
Στην όψη του Θανάτου —

(μετάφραση: Ερρίκος Σοφράς)
 -----------------------------------------------------

Είναι μια κλίση του φωτός,
απόγευμα χειμερινό,
που μας συνθλίβει σαν σκοπός,
από καθεδρικό ναό.

Και μας πληγώνει με τον πόνο
των ουρανών, μα δεν θα βρούμε
σημάδι – ένα ρήγμα μόνο
σ’ ό,τι θελήσουμε να πούμε.

Καμιά δεν παίρνει διδαχή,
είναι σφραγίδα κι είναι πέρας·
μια συμφορά βασιλική
που μας τη στέλνει ο αιθέρας.

Την αφουγκράζεται ο τόπος
μ’ όλη την άπνευστη σκιά του,
κι ύστερα φεύγει κι είναι όπως
μάκρος στην όψη του θανάτου.

(μετάφραση: Διονύσης Καψάλης)
------------------------------------------------