Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

O Επιμενων Hacker ξαναχτυπα.. :p

Καλες Γιορτες τυχαιοι πολιτες.. 
Μην ειστε μιζεροι.... Η ομορφια θα σωσει τον κοσμο ο Ντοστογιεφσκι το ειπε.. Και παρολο που ο Πουσκιν ειπε: Ποσο θα ητανε αστειο αν δεν ηταν θλιβερο και ειναι σωστο, νου νιτσεβο.. ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ..  Αλλωστε δεν ειναι και τοοοοοοοοσο ασχημα, βασικα τωρα ειναι βραδυ και γραφω ασυναρτησιες αλλατι πειραζει?
11.3.                     (Κ.Κ,NA,VVG)
Απάνω στα τριανταδυό
Συνάντησα και γω το θάνατο
Μα το κρατάω μυστικό
Πως μ' έδιωξε κι αυτός γι' αδιάβαστο. 
-Ν.Α. Αφιερωμενο στον Μενιππο

Και ενα τραγουδακι http://www.youtube.com/watch?v=p9SdYBII9mw
YΓ: Αναγνωρισατε τον Megamind και τις ρεγγες? :ρ

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Ατιτλοφόρητο

Τι σημαίνει όταν δαγκώνεις τη γλώσσα σου; Γιατί μόλις τη δάγκωσα.

Αγκαλίτσες και φιλάκια.


Από ΒηταΠειΣ


^ Εγώ δεν έχω φίλες, πειρατές έχω! Για μια ακόμα φορά το μπλογκ έπεσε θύμα hacking...
 Όταν δαγκώνεις τη γλώσσα σου σημαίνει ότι μιλάς πολύ και γρήγορα  =Ρ

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Κατεβάζουμε ρολά

Εφόσον δε βλεπόμεθα, τι "θα" και τι "οψόμεθα" έλεγε ο τροβαδούρος Νικόλας Άσιμος. Και φέτος δε βλεπόμεθα ούτε με τους εαυτούς μας διότι είμαστε Τρίτη Λυκείου, πάει να πει ιντερνετικά και κοινωνικά ψιλο-νεκροί. Ο χρόνος γίνεται είδος πολυτελείας, σαμπάνια. Η τουαλέτα φαντάζει ένας μικρός οικιακός παράδεισος, όπου έχεις την ευκαιρία να τα κλείσεις όλα απ' έξω και να μείνεις λίγο μόνος με τον εαυτό σου. Κάθεσαι στη λεκάνη σα να λέμε, αδειάζεις τ' άντερά σου, αδειάζεις και το κεφάλι σου. Για λίγο. Και μετά πάλι στο χάος... Συνεπώς, απειράριθμοι αγαπητοί μου αναγνώστες ξεχάστε τις αναρτήσεις για φέτος. Δεν είναι μόνο η έλλειψη χρόνου, αλλά η πνευματική κούραση. Γιατί βάλε τώρα με το νου σου: γράφε εκθέσεις για το σχολείο, άλλες για το φροντιστήριο, ερωτήσεις στο γνωστό, μετάφραση το άγνωστο -καλά γραμματική εννοείται τη διαβάζεις μόνος σου, να στο πω χρειάζεται;-, βάλε πηγές στην ιστορία, κλίσεις στα λατινικούλια και λίγη βιολογία και είμαστε κομπλέ. Το φοβερό είναι ότι αυτή τη χρονιά πρέπει να γίνεις ο Προκρούστης της γλώσσας. Να παίρνεις τεράστια κείμενα και να τα κάνεις δέκα λέξεις, και να παίρνεις μια κουτσουλιά σχόλιο και να τα κάνεις μια σελίδα Α4. Αυτό είναι ό,τι σιχαίνομαι περισσότερο! Σάλτσες τόσες που να μη φαίνεται το φαΐ. Ευτυχώς μόνο στο γνωστό στο ζητάνε αυτό, να δούμε πώς θα τα βγάλω πέρα.. Μιλάμε, έχω φάει φρίκη, αλλά ας ελπίσουμε ότι αυτή η εβδομάδα ήταν το πατατράκ και πως θα στρώσουν τα πράγματα. Θα κουραζόμαστε, αλλά πιο οργανωμένα!
Οπότε, τα λέμε το νωρίτερο τα Χριστούγεννα υποθέτω. Βέβαια ποτέ δεν ξέρουμε τι μας περιμένει, οπότε μπορεί και το καλοκαίρι!

Hasta la victoria siempre!

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Ένα πολύ ωραίο ποίημα της Εμιλυ Ντίκινσον

Τόσο αδιόρατο όσο η Θλίψη
Μαζεύτηκε το Καλοκαίρι –
Τόσο αδιόρατα που η λήξη
Έμοιαζε να ’ναι Απιστία –
Μια Ηρεμία σταλαγμένη,
Και το Λυκόφως απλωνόταν
Όπως η Φύση μ’ ησυχία
Στο Απόγευμα αποσυρόταν –
Το Σούρουπο έφτασε τρεχάτο –
Το Πρωινό μακριά να φεύγει –
Θλιμμένο μα καλοσυνάτο,
σαν Χάρις, Ξένη που πια φεύγει –
Έτσι, χωρίς ίχνος Καρίνας
Και δίχως διάπλατα Φτερά
Το Καλοκαίρι απ’ τη ζωή μας
Δραπέτευσε στην Ομορφιά.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

Ο Έγχρωμος

Σήμερα βρήκα εντελώς τυχαία, ψάχνοντας για κάτι άλλο στο ίντερνετ, το παρακάτω σπουδαίο ποίημα που έγραψε ένα οκτάχρονο παιδί από την Αφρική και προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2005.

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος.
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και λες εμένα έγχρωμο;

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Η ταυρομαχία (La corrida)



Στίχοι - Μουσική: Francis Cabrel
Ελληνικοί στίχοι: Γιώργος Μπακόλας
Ερμηνεία: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας &  Pilouka Aranguren

Ώρες ατέλειωτες περίμενα, σ’ αμπάρι σκοτεινό
Άκουγα γλέντια και τραγούδια στην ορχήστρα
Τρίζει η πόρτα και ξεχύνομαι στο φως ν’ αναδυθώ
Φανφάρες, τύμπανα και θεατές γύρω απ την πίστα

Απ’ την αρχή κατάλαβα πως πρέπει ν’ αμυνθώ
Δεν έχει έξοδο κινδύνου αυτό το μέρος

Κλείσαν τους δρόμους γύρω μου κι εγώ πισωπατώ
Προκλητικός ο χορευτής – θα κλαίει στο τέλος

Δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος

Ανδαλουσία μου μακρινή, κάκτοι, λιβάδια δροσερά
Δεν θα μασήσω μπρος στον άθλιο σαλτιμπάγκο

Θα τον τινάξω στον αέρα κι η γυναίκα του πικρά
Σε ματωμένο θα τον ξενυχτήσει πάγκο

Ρε δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος

Τρέχω ξοπίσω απ’ τα φαντάσματα, ανέμους κυνηγώ
Τα κέρατά μου ακουμπάνε τα πανιά τους

Νιώθω το αίμα που αναβλύζει και το αίμα στον λαιμό
να πέσω θέλουν, να υποταχτώ μπροστά τους

 Που ξεφυτρώνουν οι παλιάτσοι; Ποιος τους ρίχνει στην σκηνή;
Κοστούμια χάρτινα παλεύω κι ακροβάτες

Γέρνω στην άμμο την υγρή, Ανδαλουσία μακρινή
Ας σταματούσανε οι μπάντες κι οι παράτες

Ακούω τα γέλια και τα ‘όλε’ τους καθώς ψυχορραγώ
σκοπό μακάβριο χορεύουν οι τορέρος

Ανδαλουσία μου γλυκιά στήνουνε γλέντια τρομερά
Πάνω απ’ το μνήμα μου στο ξένο ετούτο μέρος

Δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος…



******************************************************************

Αυτό το τραγούδι είναι απλά υπέροχο... Νιώθεις πως πραγματικά μιλάει ο ίδιος ο τραγικός ταύρος..
Πρέπει να το απαγορεύσουν αυτό το βάρβαρο έθιμο, τις ταυρομαχίες, όπως έκαναν εδώ με τον αρκουδιάρη.
Και στα κινούμενα σχέδια ακόμα! Κόκκινα πανιά και οι ταύροι ξαφνικά τρελαίνονται -και πάντα αυτοτραυματίζονται καθώς περνούν το πανί και κουτουλάνε στον τοίχο-. Όχι ας πούμε ότι οι ταύροι έχουν αχρωματοψία... Όχι ότι σε κάθε γύρο μπήγουν στο άτυχο ζώο, από ένα μακρύ κοντάρι ή το μαχαιρώνουν...
*Κορυφή οι στίχοι "που ξεφυρτρώνουν οι παλιάτσοι..." και "Ανδαλουσία μου μακρινή..". Βγάζει ένα τέτοιο πικρό παράπονο...

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Η πρώτη συναυλία του καλοκαιριού

Καλλιμάρμαρο 9 Ιουλίου 2012. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Salvatore Adamo, Angelo Branduardi, Tonino Carotone, Christophe, Bernard Lavilliers, Nomadi, Piluka Aranguren, Quatuor Stevens, Josep Tero, Νίκος Αλιάγας, Ελεονώρα Ζουγανέλη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Φίλιππος Πλιάτσικας, Διονύσης Τσακνής, Μαρία Φαραντούρη, Διονύσης Σαββόπουλος. ( και ο Μαργαρίτης που ήταν έκπληξη)
Δε θα κουράσω με πλήρη περιγραφή γιατί μπορείτε να βρείτε σε πολλές ιστοσελίδες, καθώς επίσης και φωτογραφίες. Ακόμα και βίντεο στο youtube ανέβηκαν κιόλας!
Μόνο μερικές προσωπικές παρατηρήσεις.
Ας το πιάσω από την αρχή. Οδεύοντας προς το Καλλιμάρμαρο με το αυτοκίνητο (μας πήγαν οι γονείς μας μέχρι εκεί) συναντούσαμε όλο και περισσότερη κίνηση, όλο και περισσότερο κόσμο στα πεζοδρόμια. Μυρμηγκιά! Και μιλάμε για μια ώρα νωρίτερα από την ώρα που ήταν να ξεκινησει η συναυλία! Φτάνουμε λοιπόν εκεί με την αδερφή μου και βρισκόμαστε μέσα σε ένα απίστευτο χάος. Δεν ξέραμε προς τα πού να πάμε και ρωτιόμασταν όλοι μεταξύ μας "Από δω είναι η είσοδος 3-4;" "Τι να σας πω και γω τώρα ήρθα.". Τέλωσπάντων καταφέραμε να εντοπίσουμε προς τα πού πρέπει να πάμε και σταθήκαμε στην άκρη της ουράς, όταν ξαφνικά μου λέει η αδερφή μου: "Κοίτα, ο πρωθυπουργός από το Παρά πέντε!". Γυρνάω εγώ, και είδα έναν κύριο γυρισμένο πλάτη με χαβανέζικο πουκαμισάκι και βερμούδα να μιλάει στο κινητό. Της λέω: "Μοιάζει από πίσω αλλά η φωνή του όχι". Και τότε γυρνάει και βλέπω τα δολοφονικά γαλάζια μάτια... Έτσι καθώς στριμωχνόμασταν όλο και περισσότερο στην ουρά και ενώ όλοι οι υπόλοιποι γκρίνιαζαν (αλά Ελληνικά) εγώ και η Χριστίνα διασκεδάζαμε την πλήξη μας με διάφορες υποθετικές σκηνές τύπου "Να τον πλησιάσουμε και να του πούμε: Ντροπή σας κύριε Παυρινέ να κυνηγάτε πέντε αθώους ανθρώπους που ψάχνουν την αλήθεια! Φτου σας! Αλλά να δείτε τι θα πάθετε στο τέλος!". Τέτοια λέγαμε και γελάγαμε... Επίσης κατά τη διάρκεια της σαρδελοποίησης έκανα διάφορες σκέψεις σχετικά με την ψυχολογία της μάζας. Ας πούμε, μόλις άνοιγε κάποιος υπεύθυνος για λίγο το κιγκλίδωμα, αμέσως υπήρχαν διαρροές ανθρώπων που έτρεχαν να μπουν από εκεί. Βεβαίως έκλεινε πάλι σε λίγο -κάτι σαν τις συμπληγάδες- ίσα ίσα να αραιώνει λίγο η ουρά. Εντωμεταξύ άκουγες γιουχαΐσματα για αυτούς που έτρεχαν να "χωθούνε" αλλά μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι ότι αυτοί που φώναζαν, έλεγαν μετά από λίγο "Αφού πήγαν αυτοί, πάμε κι εμείς. Τι, κορόιδα είμαστε;". Κλασικά πράγματα. Τότε συνειδητοποίησα ότι μια τόσο μεγάλη συναυλία δεν είναι μόνο εμπειρία για αυτό καθαυτό το περιεχόμενο αλλά και για όλα όσα συμβαίνουν σ' αυτήν. Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είχα ξαναβρεθεί σε τόσο μεγάλη συναυλία -μιλάμε για 38.000 κόσμο- και ένιωσα κάπως περίεργα... Αναλογιζόμουν επίσης ότι αν γίνεται τέτοιος χαμός για μια συναυλία τι θα γινόταν ας πούμε σε στιγμές τύπου "Καταστροφή της Σμύρνης" ή "Τιτανικός" και σφίχτηκε η ψυχή μου.. 'Ενιωσα για λίγο τον Πανικό.
Εν πάσει περιπτώσει μπήκαμε καμιά φορά.. Άλλη αγωνία μετά, να βρούμε θέσεις. Είχε γεμίσει αρκετά και ο κόσμος ερχόταν οπότε έπρεπε να βιαστούμε. Καθίσαμε κάπου αλλά βλέπαμε τη σκηνή προφίλ. Ποια σκηνή δηλαδή.. τις σιδεριές βλέπαμε. Λέω στη Χριστίνα να περιμένει και φεύγω τρέχονας μπας και βρω τίποτα άλλο. Όπως διέτρεχα το πάνω διάζωμα σκανάροντας τις κερκίδες, πέφτει το μάτι μου σε ένα κενό δύο ακριβώς θέσεων. Ρωτάω λαχανιαστά μια κυρία -που έμοιαζε με την Έλεν Μίρεν- "Ξέρετε αν είναι πιασμένες αυτές οι θέσεις;"  "Δεν είναι" μου λέει. "Αχ σας παρακαλώ μπορείτε να σταματήσετε... αν κάποιος πάει να καθήσει... να μας τις κρατήσετε;" είπα μπουρδουμπιστά. "Για να σε δω" μου λέει. Με κοιτάζει και.. "Εντάξει". Φεύγω καρδιοχτυπώντας ("έχε γούστο να μη βρω πού ήμασταν πριν"), βρίσκω τη Χριστίνα, τη φωνάζω, και φτάνουμε τη στιγμή που ένας κύριος έλεγε στην... Έλεν Μίρεν "Έρχονται; Από πού, από το Σύνταγμα;". Μας βλέπει και του λέει "Ορίστε ήρθαν τα κορίτσια" -φα' τα σα να λέμε-. Ε δεν ήταν και σπουδαίες θέσεις, πάλι πλαγιαστά ήμασταν, αλλά βλέπαμε ωστόσο. Η συναυλία άρχισε δέκα και...
Αστεία στιγμιότυπα:
*Αφού τελείωσε το τραγούδι του ο Καταλανός Josep Tero είπε "Visca Grecia! Visca Catalunya!" και άνοιξε τη σημαία της Καταλονίας. Ο Μαχαιρίτσας με αντίστοιχο κασκόλ είπε (περίπου) "Έχουμε κι εμείς τους Κρητικούς, αλλά αυτοί οι Καταλανοί είναι άλλο πράγμα". 
*Ο Καροτόνε έδωσε ρέστα "mangas, mangas!"  "Canta Grecia, Canta!" "Κosmos diskolos.." και τέτοια.
*Είχε πλάκα επίσης που όταν έγινε μια μικρή παύση για να γίνουν κάτι αλλαγές στη σκηνή, βλέπω σιγά σιγά τους ανθρώπους να σηκώνονται. "Τι γίνεται" λέω "Τον εθνικό ύμνο θα πούμε;". Αμέσως μετά κατάλαβα ότι ήταν ανάγκη να ξεπιαστούμε... Αυτή ήταν και η μοναδική στιγμή που σηκώθηκαν όρθιοι τόσοι πολλοί θεατές (από την κερκίδα μου τουλάχιστον). Γενικά ήταν λίγο ξενέρωτοι.. Ίσως φταίει και η τόση διαφορά ηλικίας. Τρεις γενιές υπήρχαν! Όπως και εγώ αντίστοιχα δεν κατάλαβα γιατί τόσος ενθουσιασμός με τον Salvatore Adamo και το "Incha Allah". Άμα ο άνθρωπος είχε ξαναδώσει συναυλία στο Καλλιμάρμαρο το '69 που ήταν και οι γονείς μου αγέννητοι... 
Μας είχε σκάσει ο τύπος. Η ώρα ήταν δωδεκάμιση. Όλο λέγαμε "Άντε, το τελευταίο του τραγούδι" κι όλο συνέχιζε. Μας ήρθε μήνυμα από τη μαμά μου "Ακόμα να τελειώσει;". Στείλαμε τελεσίγραφο: Άμα δε δούμε τον Branduardi δε φεύγουμε._ Οι από πίσω μας, που ήταν Γερμανοί, έλεγαν " Wenn der naechste nicht Branduardi ist, gehen wir los". 

Και πάνω που πυροβολούσαμε με τα χέρια τον καημένο τον Adamo και είχαμε φάει τα σίδερα... Βγαίνει ο ένας και μοναδικός, ο υπέροχος Angelo Branduardi. Angelo όνομα και πράμα, όπως είπε ο Μαχαιρίτσας. Πρώτα έπαιξε το Τερατάκι της τσέπης -μόνο βιολί, τραγούδησε ο Λαυρέντης- και μετά... Ααχ μετά τραγούδησε ο Branduardi το "Alla fiera dell' est". Τι ήταν αυτό! Μέλι λες κι έσταζε από το στόμα του... Τρεις φορές καλύτερα από τις ηχογραφήσεις. Αυτός και η Φαραντούρη ( Caruso.. ) ήταν οι καλύτερες φωνές της βραδιάς. Διότι καλό και το καλλιτεχνικό βράχνιασμα, αλλά κουράζει. Και ο Σαββόπουλος το παράκανε στ' αλήθεια. Δεν ξέρω, τα πούρα φταίνε; 
Να επανέλθουμε στον Άγγελο. Τον έχω αγαπήσει. Τώρα μπορώ να καταλάβω την αδερφή μου που τον λατρεύει από καιρό. Ξέρει τα τραγούδια του σε άπταιστα ιταλικά, χωρίς να ξέρει ιταλικά!
Και δε συζητώ το τι έγινε στο Σουλτάνο της Βαβυλώνας. Ίσως η καλύτερη στιγμή της βραδιάς. Η δεύτερη καλύτερη το "Δε θα δακρύσω πια για σένα" με Πλιάτσικα και Τσακνη. 
Υπήρξαν κι άλλες βέβαια όπως το "να να να να" του κοινού στο "Τι να πω" που ήταν μαγεία..
Βέβαια πρέπει να επισημάνω ότι ήταν λίγο κουραστική η συναυλία με όλο αυτό το potpourri, αλλά φύγαμε ευχαριστημένες...



ΥΓ: Εντωμεταξύ οι γονείς μου άκουσαν περίπου τη μισή συναυλία καθώς πηγαινοέρχονταν εκεί γύρω ψάχνοντας απελπισμένα για μια θέση πάρκινγκ.. Τι να κάνουμε; Η τέχνη θέλει θυσίες!

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Ρώτησαν ένα γνωστό πνευματικό πατέρα στη Ρωσία: "Παππούλη, πώς αγιάζατε το νερό την ημέρα των Θεοφανείων στη φυλακή; Αφού οι ευχές του καθαγιασμού των υδάτων διαβάζονται μια φορά το χρόνο και είναι πολύ εκτενείς". (και οι Σοβιετικοί δεν τους άφηναν να έχουν εκκλησιαστικά βιβλία στη φυλακή)
"Μα δεν χρειαζόταν να θυμόμαστε αυτές τις ευχές. Αν έστω και σε ένα μέρος της οικουμένης, σε ορθόδοξο ναό τελεστεί η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού, όλο το νερό στον κόσμο γίνεται αγιασμένο και ιερό και δε χαλάει για πολλά χρόνια".
Οι ειδικοί στην αντιθρησκευτική προπαγάνδα της ΕΣΣΔ, πολύ πρόσφατα ισχυρίζονταν ότι ό αγιασμός δε χαλάει για χρόνια, διότι οι ιερείς βάζουν κρυφά στα δοχεία ράβδους από ασήμι, νομίσματα, σταυρούς. Με την αφορμή αυτή λοιπόν, οι ευφυολόγοι της εκκλησίας σκέφτηκαν αυτό το αίνιγμα:
"Πόσα ιόντα αργύρου περιέχονται σ' ένα λίτρο αγιασμού, αν η ακολουθία τελέστηκε σε μια τρύπα σκαμμένη στον πάγο, καταμεσής του Βόλγα, σε μέρος όπου το πλάτος του ποταμού φτάνει το ένα χιλιόμετρο, ο βάθος τα εφτά μέτρα, η ταχύτητα ροής τα πέντε χλμ/ ώρα και ο σταυρός που χρησιμοποίησε ο παππούλης του χωριού ήταν, λόγω φτώχειας, ξύλινος;"

***********************************************************
Από ένα υπέροχο, ευφρόσυνο βιβλίο, το "Σχεδόν Άγιοι" του π.  Τύχωνος Σεβκούνωφ, εκδόσεις "Εν Πλω". Μικρές ιστορίες της έκφρασης της χριστιανοσύνης και της μοναστικής ζωής -σε καιρούς καταδίωξης από τους σοβιετικούς-, δοσμένες με πολύ χιούμορ και αγάπη.


ΥΓ: Ακούστε τι είχε συμβεί σε ένα γνωστό μου. Τα Θεοφάνεια είχε πάρει αγιασμό και τον είχε βάλει σε ένα πλαστικό μπουκαλάκι, από τα γνωστά (Αύρα/Βίκος/Λουράκι κλπ). Όμως όντας εργένης και ακατάστατος είχε διάσπαρτα στο σπίτι και άλλα μπουκαλάκια με νερό, με αποτέλεσμα να μην ξέρει σε ποιο βρίσκεται ο αγιασμός! Μην ξέροντας τι να κάνει, τα έβαλε όλα στο ψυγείο και τα άφησε.. Πέρασε αρκετός καιρός και τα μπουκαλάκια άρχισαν να θολώνουν και γενικώς να μην έχουν και πολύ υγιή όψη.. Όλα εκτός από ένα.
Δεν πρέπει να ψάχνουμε για θαύματα, ούτε να πειραματιζόμαστε, όμως καλοδεχούμενα να είναι όταν έρχονται...

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

Love it!

«Εχω την πιο φιλήσυχη ιδιοσυγκρασία. Οι επιθυμίες μου είναι: Μια ταπεινή καλύβα με αχυρένια στέγη, αλλά με ένα καλό κρεβάτι, καλή τροφή, γάλα και βούτυρο πολύ φρέσκα, λουλούδια στο παράθυρό μου, λίγα όμορφα δένδρα μπροστά από την πόρτα μου· και αν ο καλός Θεός θέλει να με κάνει απολύτως ευτυχή, θα μου δώσει την ηδονή να δω έξι ή επτά από τους εχθρούς μου κρεμασμένους από αυτά. Η καρδιά μου θα τους λυπηθεί και προτού πεθάνουν θα τους συγχωρήσω όλες τις αδικίες που μου έκαναν στη ζωή τους. Ναι, πρέπει να συγχωρούμε τους εχθρούς μας, όχι όμως προτού κρεμαστούν».

Χάινριχ Χάινε, «Σκέψεις και εμπνεύσεις»

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Επί τη ευκαιρία των εκλογών (πάλι)

Από τη Μαφάλντα: (Η εξάχρονη πανέξυπνη, σαρκαστική και αμετανόητα απαισιόδοξη Μαφάλντα μιλάει με τη φίλη της την Ελευθερία -απλή συνωνυμία- )

 Μ: Και ο μπαμπάς σου Ελευθερία, ποιον σκέφτεται να ψηφίσει;
Ε:  Έχει μια στενοχώρια ο καημένος!
   - Δεν έχει αποφασίσει ποιον θέλει;
   - Ναι, έχει. Κι έχει μια στενοχώρια ο καημένος!
   - Γιατί, πιστεύει ότι αυτός θα χάσει τις εκλογές;
   - Όχι! Σκέφτεται ότι θα τις κερδίσει κι έχει μια στενοχώρια ο καημένος!
   - Δεν καταλαβαίνω τον μπαμπά σου Ελευθερία. Ξέρει ποιον θα ψηφίσει και ξέρει επίσης ότι αυτός που θα ψηφίσει θα κερδίσει τις εκλογές. Και δεν είναι ευχαριστημένος;
   - Όχι! Κι έχει μια στενοχώρια ο καημένος!
   - Μα γιατί; Μήπως πιστεύει ότι δεν θα τον αφήσουν να κυβερνήσει;
   - Μερικές φορές το σκέφτεται κι αυτό κι έχει μια στενοχώρια ο καημένος! Άλλες φορές σκέφτεται πως θα τον αφήσουν να κυβερνήσει. Κι έχει μια στενοχώρια ο καημένος!
   - Μα διάολε! Αν τον κουράζει τόσο αυτός ο υποψήφιος γιατί δεν σκέφτεται να ψηφίσει έναν από τους υπόλοιπους?!
   -Το σκέφτηκε! Και είχε κάτι στενοχώριες ο καημένος...