Πόσους σκλάβους έχουμε;

Μόλις είδα αυτό το εξαιρετικό ιντερνετικό ντοκιμαντέρ της Guardian για την κατάρρευση ενός εργοστασίου ενδυμάτων σε πόλη του Μπαγκλαντές τον Απρίλιο του 2013.
Μου πήρε ακριβώς 30 λεπτά η παρακολούθηση-ανάγνωσή του. Αξίζει να τα αφιερώσετε κι εσείς.
http://www.theguardian.com/world/ng-interactive/2014/apr/bangladesh-shirt-on-your-back


Επίσης σοκαριστικές είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συλλέγεται στην Ακτή Ελεφαντοστού το 40% της παγκόσμιας παραγωγής κακάο.
Τα παιδιά της σοκολάτας

Κι ακόμα μία μπουνιά στο στομάχι:
Η κύρια πηγή των πρώτων υλών στις οποίες στηρίζεται η σύγχρονη βιομηχανία της πληροφορικής εντοπίζεται στα ανατολικά της Δημοκρατίας του Κονγκό (DRC). Σε μία από τις πιο πολυτάραχες και φονικές περιοχές του πλανήτη, όπου οι φυλετικές διαμάχες έχουν ήδη κοστίσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, εξορύσσονται ο χρυσός, το ταντάλιο, ο κασσίτερος και το βολφράμιο, προκειμένου να πάρουν τον δρόμο τους και να μετατραπούν τελικά σε κομπιούτερ, κινητά, κονσόλες, λάπτοπ, κάμερες και κάθε είδους γκάτζετ και ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Λες και από κάποια διαστροφή της μοίρας, τα υλικά της σύγχρονης τεχνολογίας έλκουν την καταγωγή τους από τα τρίσβαθα των ορυχείων της κακοπληρωμένης εργασίας, της παιδικής εκμετάλλευσης και της πρωτόγονης βαρβαρότητας.
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=194328


Η ευημερία μας είναι χτισμένη πάνω στις πλάτες (και στους τάφους) αναρίθμητων συνανθρώπων μας. 
Δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα. 
Μπορούμε όμως να μποϊκοτάρουμε τις πολυεθνικές τύπου Nestle. 
Μπορούμε να αγοράζουμε λιγότερα ρούχα. 
Μπορούμε να μην "εξαγοράζουμε" τα παιδιά με φτηνά παιχνίδια από το Jumbo.
Μπορούμε να αγοράζουμε τρόφιμα από ελεύθερους συνεταιρισμούς.
Και μπορούμε να προσευχόμαστε για όλους αυτούς τους ανθρώπους που βασανίζουμε με τον καταναλωτισμό μας.

Διάλειμμα!

"Μα πώς γίνεται η εξεταστική να είναι η πιο δημιουργική περίοδος;" είναι μια φράση που ακούγεται ηλεκτρονικά και... αναλογικά αυτές τις μέρες. Εξυπακούεται ότι πρόκειται για ρητορικό ερώτημα. Από τη μια ψάχνουμε υποσυνείδητα αφορμή να απομακρυνθούμε από τα συγγράμματά μας κι από την άλλη το "αναγκαστικό" και δη απαιτητικό διάβασμα αναγκάζει το μυαλό να στροφάρει πιο γρήγορα... Είναι συνεπώς πολύτιμες αυτές οι εκρήξεις έμπνευσης ή δημιουργικότητας και πρέπει να τις εκμεταλλευόμαστε κατά το δυνατόν...
Έτσι, για την υπεράσπιση (ακόμα και) της ονειροπόλησης. 

Λίγο δύσκολο βέβαια να ξεχυθούν πεταλούδες από το Αστικό Δίκαιο..

Για γέλια ή για κλάματα;

Τις προάλλες η αδερφή μου -Α' Λυκείου- πήγε με το σχολείο σινεμά, συγκεκριμένα στην "Κλέφτρα των βιβλίων" και όταν επέστρεψε μας διηγήθηκε τα εξής:
[Προσοχή, spoiler!]

-Στα νευραλγικά σημεία της ταινίας, την αφήγηση της ταινίας κάνει ο Χάροντας με μακάβρια γλυκύτητα. Το γεγονός αυτό υπονοείται μεν, εμμέσως πλην σαφέστατα δε. Ωστόσο σε όλη τη διάρκεια του έργου ακούγονταν ερωτήσεις τύπου: "Καλά, ποιος αφηγείται;"

-Η ταινία διαδραματίζεται την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κάποια στιγμή αναφέρεται και ο "Φύρερ". Απορία εκ του κοινού: "Ποιος είναι αυτός;"
Απάντηση από πρόθυμο φωστήρα: "Νομίζω γραμματέας του Χίτλερ.."

-Σε κάποιο σημείο του φιλμ, ένας ήρωας λέει "Η μνήμη είναι ο γραφιάς της ψυχής όπως είπε και ο Αριστοτέλης..." Ακολούθησε έξαλλο χειροκρότημα από τη νεολαία μας!

Τι ακούσαμε σήμερα 0.3

Μέσα στο μετρό -και πάλι- ζευγαράκι ψουψουρίζει. Εκείνος την τραβάει από τη μέση πάνω του. Εκείνη λέει χαδιάρικα "Έλα, μη μ' αγκαλιάζεις και γίνουμε ρεζίλι!" Ογδοντάρηδες γαρ και οι δυο... Ωραίοι, ερωτύλοι, ογδοντάρηδες!

Τι ακούσαμε σήμερα 0.2

Ομόνοια, μετρό. [Please mind the gap, between the train and the platform]
~Κάποιος άνθρωπος που μιλούσε μόνος του:
"Ε, βέβαια γιατί υπάρχουν και μακρυχέρηδες.. Εγώ όμως ούτε ταυτότητα έχω, ούτε κινητό.. λίγο μαυράκι μόνο έχω.. Λίγο μαυράκι την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα!"

Τι ακούσαμε σήμερα 0.1

Ένα εκ βάθους καρδίας: "Ωχ Παναγία μου!"
 (Νεαρός βλέποντας τις δυο φίλες του να μπαίνουν σε ένα ακόμα μαγαζί στην Ερμού)

Χρόνια πολλά στο μπλογκ!

Τέταρτη επαίτειος αυτού του συμφοριασμένου ιστολογίου. Πόσο άλλαξε, πόσο άλλαξα σ' αυτά τα χρόνια... Μικρές κι απροσδιόριστες αλλαγές που ωστόσο σε κάνουν να νιώθεις "άλλος άνθρωπος" από τον δεκαεξάχρονο εαυτό σου.
Διαπιστώνω επίσης αυτόν τον καιρό ότι το σημείο των πανελλαδικών είναι τελικά πολύ κρίσιμο για την μετέπειτα ζωή σου. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει αμέσως μα παρατήρησα πως ενώ ήμουν πιο "σπιτόγατα", ξαφνικά ήθελα και θέλω να είμαι συνέχεια έξω, δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ σε μεγάλα κείμενα, έχω γίνει λίγο πιο ανυπόμονη και λίγο πιο πολυπράγμων...