Για γέλια ή για κλάματα;

Τις προάλλες η αδερφή μου -Α' Λυκείου- πήγε με το σχολείο σινεμά, συγκεκριμένα στην "Κλέφτρα των βιβλίων" και όταν επέστρεψε μας διηγήθηκε τα εξής:
[Προσοχή, spoiler!]

-Στα νευραλγικά σημεία της ταινίας, την αφήγηση της ταινίας κάνει ο Χάροντας με μακάβρια γλυκύτητα. Το γεγονός αυτό υπονοείται μεν, εμμέσως πλην σαφέστατα δε. Ωστόσο σε όλη τη διάρκεια του έργου ακούγονταν ερωτήσεις τύπου: "Καλά, ποιος αφηγείται;"

-Η ταινία διαδραματίζεται την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κάποια στιγμή αναφέρεται και ο "Φύρερ". Απορία εκ του κοινού: "Ποιος είναι αυτός;"
Απάντηση από πρόθυμο φωστήρα: "Νομίζω γραμματέας του Χίτλερ.."

-Σε κάποιο σημείο του φιλμ, ένας ήρωας λέει "Η μνήμη είναι ο γραφιάς της ψυχής όπως είπε και ο Αριστοτέλης..." Ακολούθησε έξαλλο χειροκρότημα από τη νεολαία μας!

Τι ακούσαμε σήμερα 0.3

Μέσα στο μετρό -και πάλι- ζευγαράκι ψουψουρίζει. Εκείνος την τραβάει από τη μέση πάνω του. Εκείνη λέει χαδιάρικα "Έλα, μη μ' αγκαλιάζεις και γίνουμε ρεζίλι!" Ογδοντάρηδες γαρ και οι δυο... Ωραίοι, ερωτύλοι, ογδοντάρηδες!

Τι ακούσαμε σήμερα 0.2

Ομόνοια, μετρό. [Please mind the gap, between the train and the platform]
~Κάποιος άνθρωπος που μιλούσε μόνος του:
"Ε, βέβαια γιατί υπάρχουν και μακρυχέρηδες.. Εγώ όμως ούτε ταυτότητα έχω, ούτε κινητό.. λίγο μαυράκι μόνο έχω.. Λίγο μαυράκι την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα!"

Τι ακούσαμε σήμερα 0.1

Ένα εκ βάθους καρδίας: "Ωχ Παναγία μου!"
 (Νεαρός βλέποντας τις δυο φίλες του να μπαίνουν σε ένα ακόμα μαγαζί στην Ερμού)

Χρόνια πολλά στο μπλογκ!

Τέταρτη επαίτειος αυτού του συμφοριασμένου ιστολογίου. Πόσο άλλαξε, πόσο άλλαξα σ' αυτά τα χρόνια... Μικρές κι απροσδιόριστες αλλαγές που ωστόσο σε κάνουν να νιώθεις "άλλος άνθρωπος" από τον δεκαεξάχρονο εαυτό σου.
Διαπιστώνω επίσης αυτόν τον καιρό ότι το σημείο των πανελλαδικών είναι τελικά πολύ κρίσιμο για την μετέπειτα ζωή σου. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει αμέσως μα παρατήρησα πως ενώ ήμουν πιο "σπιτόγατα", ξαφνικά ήθελα και θέλω να είμαι συνέχεια έξω, δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ σε μεγάλα κείμενα, έχω γίνει λίγο πιο ανυπόμονη και λίγο πιο πολυπράγμων...

Συμβουλές γενικής φύσεως προς πρωτοετείς

1. ΜΗ ΜΑΣΑΣ:

-Να ρωτάς (συμφοιτητές, υπαλλήλους, περαστικούς, τον οδηγό του λεωφορείου...) ποτέ δε βγαίνει σε κακό! Από το πού βρίσκεται μια αίθουσα, φωτοτυπεία στη γειτονιά, πότε και πώς θα βγει το πάσο, πού πάει το τάδε λεωφορείο...

-Να μη "φοβάσαι" να μιλάς με οργανωμένους σε παρατάξεις φοιτητές, αλλά επίσης να μη διστάζεις να λες όχι όταν σου ζητάνε κινητό. Ζήτα εσύ το δικό τους αν θες. Μην αφήνεις να σε πατρονάρουν!

-Να να κάνεις ερωτήσεις στο μάθημα ή να λες τη γνώμη σου.

- Να πιάνεις κουβέντα και να συστήνεσαι με τους συμφοιτητές σου (όταν κάθεστε π.χ. δίπλα-δίπλα, όταν περιμένετε σε κάποια ουρά για σίτιση/εγγραφή/βιβλία..). Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να πέσεις πάνω σε κάποιον με τον οποίο να έχετε κοινά ενδιαφέροντα. Είναι σαν άτυπη συμφωνία, στις σχολές όλοι είναι ορθάνοιχτοι σε νέες γνωριμίες!
 
2.
Καλύτερα ξεκίνα το διάβασμα, έστω και λίγο, από την αρχή, γιατί αν τα αφήσεις για την εξεταστική θα τρέχεις και δε θα φτάνεις.

3. Το νου σου για ανακοινώσεις στο σάιτ της σχολής!

4. Μην ξεχνάς ότι μπορείς να βρεις βιβλία σχετικά με τα μαθήματα στη βιβλιοθήκη της σχολής και να βγάλεις φωτοτυπίες.

Μια ακόμα μικρή ιστορία

Κατ' αρχάς καλή χρονιά! Μετά το χάσμα των πανελλαδικών έχω γίνει ακόμη πιο ολιγόγραφη από πριν και έχω λίγες τύψεις... Εν είδει απολογίας, μια ακόμη μικρή ιστορία μου από τον εβδομαδιαίο "διαγωνισμό" της εκπομπής "μουσικό ονειροδρόμιο" στο www.musicheaven.gr ( οι λέξεις σε bold ήταν οι δοθείσες).
Για να αισθάνομαι εντάξει με τη συνείδησή μου οφείλω να ομολογήσω ότι ως προς το θέμα του κειμένου επηρεάστηκα από ένα καλό βιβλίο, τη "Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων" του Jean-Michel Guenassia. Δεν έκλεψα τίποτα -μόνο το ανέκδοτο- απλά στο βιβλίο αυτό οφείλω την οικειότητά μου με τους Ρώσους πολιτικούς πρόσφυγες του '60.

Για πολλοστή φορά στην παρέα είχε πέσει επιδημία γέλιου. Ο Μίσα είχε πέσει πάνω στον Ιβάν που καθόταν δίπλα στον τοίχο και προσπαθούσε να πάρει ανάσα. Αυτά παθαίνει κανείς όταν πίνει βότκα στη Δύση ακούγοντας σοβιετικά ανέκδοτα χωρίς να φοβάται ότι θα τον συλλάβουν. "..πας 5 λεπτά πριν στη δουλειά - σε κατηγορούν για κατάσκοπο. Πας 5 λεπτά μετά και σε κατηγορούν για συνωμότη. Πας στην ώρα σου και σε κατηγορούν ότι αγόρασες ρολόι απ' τη Δύση!". Και δώστου χάχανα και δώστου "ζντρόβιε!" και άσπρο πάτο. Καθόμουν παράμερα -φοιτητής στην Σχολή Καλών Τεχνών τότε- και προσπαθούσα να αποδώσω με το πινέλο μου αυτή την ευθυμία που επικρατούσε στο μικρό, απόμερο καπηλειό. Ήταν αρκετά δύσκολο. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν ψηλοί κι αδύνατοι σαν ακρίδες, με κάτι βαρύ αλλά κι ευγενικό στην έκφρασή τους. "Να χαρείς Ίγκορ Αλεξάντροβιτς πες μας άλλο ένα!"
Η ψυχοσύνθεση αυτή των Ρώσων μου φαίνεται αχρονολόγητη. Η συμπεριφορά των φίλων μου στις μεγάλες τους χαρές, στις λύπες και τους τσακωμούς τους ελάχιστα διέφεραν από τους χαρακτήρες των παραδοσιακών παραμυθιών όπως τα κατέγραψε ο Πούσκιν. Βέβαια εκείνοι δεν ήταν πρίγκιπες, ούτε μουζίκοι και την εποχή των παραμυθιών δεν υπήρχαν βέβαια προλετάριοι... Καλά, προλετάριοι, ό,τι κι αν έλεγε ο πατερούλης Στάλιν, δεν υπήρξαν ποτέ. Ήταν μουσικοί. Μετά από μακρόχρονη σκέψη κατάφεραν να αυτομολήσουν σε κάποια τουρνέ στην Ευρώπη, όπως έκανε ο Νουρέγιεφ. Ο Μίσα και ο Ιβάν έπαιζαν βιολί, ο Ίγκορ τύμπανα. Το γεγονός αυτό έκανε τον τελευταίο να αναστενάζει -ιδίως μετά το τρίτο ποτηράκι βότκα-. Βλέπεις, ο Μίσα και ο Ιβάν είχαν πάρει τα βιολιά τους μαζί, τους ανήκαν άλλωστε. Ο Ίγκορ όμως πώς να το σκάσει με τα τύμπανα; Του έμειναν οι μπαγκέτες, που τις πρόσεχε σαν φυλαχτό, μαζί με μερικές φωτογραφίες του χωριού του, των γονιών του κι ένα παράσημο από τον Β' Παγκόσμιο. Ο Μίσα είχε εκτός από φωτογραφίες και από μια μπούκλα της γυναίκας του και της κόρης του. Δεν θα έφευγε αν δεν τον είχαν προειδοποιήσει γνωστοί του υψηλά ιστάμενοι ότι βρισκόταν σε "μαύρη λίστα". "Αννούσκα, ψυχούλα μου δεν έπρεπε να φύγω..." μουρμούριζε σιγανά στα ρώσικα όταν είχε περάσει η ώρα. Γενικά όταν βρισκόμουν κι εγώ ανάμεσά τους μιλούσαν από ευγένεια γαλλικά, ομώς τα πιο πηγαία αισθήματα πώς να μην τα εκφράσεις τη μητρική σου; Πίστευαν -κι εγώ μαζί τους- πως δεν επρόκειτο να ξαναδούν την πατρίδα τους, τις οικογένειες, τους φίλους τους... "Εσύ που είσαι Έλληνας, έστω και μισός, μου έλεγαν, δεν μπορείς να πας και να ρωτήσεις το Μαντείο σας αν θα ξαναγίνει το Λένινγκραντ Πέτρογκραντ;" "Σας το ορκίζομαι Μίσα όταν θα τελειώσω τη Σχολή θα πάω έστω και για διακοπές και θα ρωτήσω στους Δελφούς". Με το που τέλειωσα τη Σχολή έγινε το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Επέστρεψα οριστικά στην Ελλάδα με τη Μεταπολίτευση και έπιασα αμέσως δουλειά στο Υπουργείο Πολιτισμού. Στην αρχή ανταλλάσσαμε μερικά γράμματα, πιο πολύ με τον Ίγκορ, μα έπειτα χαθήκαμε. Μεγάλωνα και οι υποθέσεις της ρουτίνας με απορροφούσαν όλο και περισσότερο... Τα χρόνια της Γαλλίας έγιναν ιστορία για τα παιδιά μου. Θυμόμουν ωστόσο πάντα τους "Ρώσους μου" με νοσταλγία και αγάπη. Με την είδηση της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης το '92, έστειλα αμέσως μια καρτ-ποστάλ στην παλιά διεύθυνση που είχα. "Μίσα, Ιβάν, Ίγκορ καλή επιστροφή! Γράψτε μου αν λάβετε την κάρτα". Δεν πήρα ποτέ απάντηση, νομίζω όμως ότι αναγνώρισα σε κάποια εφημερίδα, ανάμεσα σε άλλους παλιννοστούντες, τον Ίγκορ, με τα μεγάλα υγρά μάτια του και δυο μπακέτες τυμπάνων στο χέρι.