Τι ακούσαμε σήμερα 0.4

"Εγώ πάντως και στη Σταδίου και στην Κολοκοτρώνη μόνο Έλληνες είδα."
 Παππούς σε παππουδοπαρέα.
 Δε θέλω να ξέρω τι συζητούσαν.

Βλάκας λαός

του (αγαπημένου)
Ανδρέα Πετρουλάκη

από το protagon.gr


Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι ένας πολύ συμπαθητικός νέος, καμιά τριανταριά χρονών, και αν δεν διακινδύνευα τον σεξισμό θα τον έλεγα και ωραίο. Είναι εύλογο όμως λόγω ηλικίας να έχει περιορισμένες προσλαμβάνουσες παραστάσεις, ή έστω, αν έχει ασυνήθιστα πολλές για την ηλικία του, οφείλει να είναι πιο συγκρατημένος και λιγότερο πατερναλιστικός (για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση μάλλον οικεία του). Είναι ασύμμετρο ένας σχετικά άπειρος πολιτικός να προεξοφλεί τον μειωμένο καταλογισμό για εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που ψήφισαν Χρυσή Αυγή.
Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να έχουν και τα διπλά του χρόνια, περισσότερες εμπειρίες από εκείνον, ίσως και μεγαλύτερη μόρφωση, μπορεί και ισχυρότερη πεποίθηση για το δίκιο τους από τον κ. Σακελλαρίδη. Με ποιο δικαίωμα έχει την οίηση να τους θεωρεί παραπλανημένους επειδή έχει άλλη γνώμη και στάση ζωής από τη δική τους; Ασφαλώς έχει την πολιτική νομιμοποίηση να τους θεωρήσει φασίστες, ναζιστές, ρατσιστές, οπαδούς της βίας, και οτιδήποτε άλλο πηγάζει από την επιλογή τους να ψηφίσουν ένα κόμμα δολοφόνων. Αλλά αφελείς και παραπλανημένους όχι. Διότι το συμπέρασμα τότε είναι ότι εκείνος είναι  πιο έξυπνος από αυτούς, όχι ότι έχει δίκιο.
Είναι συχνή αυτή η στάση των κομμάτων, όταν οι επιλογές του λαού δεν ταιριάζουν με το δικό τους σενάριο, να υποτιμούν την κριτική του ικανότητα ακριβώς για να κρύψουν τα ελαττώματά του. Και έτσι συμβαίνει το παράδοξο, στην προσπάθειά τους να κολακέψουν και να αθωώσουν τον λαό την ίδια στιγμή να τον θεωρούν ανεπαρκή και ολιγόφρoνα. Μέχρι τώρα τα κόμματα της αριστεράς το έκαναν σε άλλα πεδία. Θεωρούσαν ας πούμε ότι για το πελατειακό κράτος που στήθηκε στη μεταπολίτευση έφταιγαν μόνο οι υπουργοί και όχι ο λαός που συνωστιζόταν στα γραφεία τους για την ανταλλαγή διορισμού με ψήφους. Για τις μαϊμού συντάξεις έφταιγαν μόνο αυτοί που τις πλήρωναν και όχι αυτοί που διαιώνιζαν τους παππούδες τους. Για τη διαφθορά στο δημόσιο έφταιγαν μόνο πολιτικά πρόσωπα και όχι οι χιλιάδες υπάλληλοι σε εφορίες, πολεοδομίες και αλλού. Για το παράλογο φούσκωμα δανείων και καρτών έφταιγαν μόνο οι Τράπεζες που τις έδιναν και όχι αυτοί που τις ζητούσαν. Για την έκρηξη του καταναλωτισμού έφταιγε μόνο το ΚΛΙΚ. Για το χάλι της Παιδείας φταίνε μόνο οι 25 υπουργοί της μεταπολίτευσης και καθόλου οι συνδικαλιστές, καθηγητές, φοιτητές. Ακόμα και για τη φοροδιαφυγή διστάζουν να μιλήσουν και υπονοούν ότι αφορά μόνο τους πολύ πλούσιους. Ο λαός πάντα αθώος και πάντα θύμα, αγαθιάρης δηλαδή.
Δυστυχώς η αριστερά επέκτεινε το ρεπερτόριό της και σε μια περιοχή που μέχρι τώρα ψηφοθηρούσε (ασυστόλως και απροκάλυπτα) μόνο η δεξιά. Στην αθωότητα των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. Εδώ πια φαίνεται να έχουμε να κάνουμε με βλάκες ολκής. Βλέπουν τάγματα εφόδου και νομίζουν ότι είναι το καρναβάλι του Μοσχάτου, βλέπουν ναζιστικούς χαιρετισμούς και νομίζουν ότι ξύνουν τη μασχάλη τους , βλέπουν ξυραφιές σε μαύρα  δέρματα και νομίζουν ότι είναι δερμογραφισμοί της αγίας του Αιγάλεω, βλέπουν νεκρούς στο πεζοδρόμιο και νομίζουν ότι τους πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά της αγαπημένης τους.
Ειλικρινά δεν σκοπεύω καθόλου να επιχειρηματολογήσω για το αυτονόητο μετά από αυτά που είδαμε την τελευταία διετία. Όποιος θέλει να εκτονώσει τον θυμό του για το μνημόνιο, τη φτώχεια, την αδικία, ακόμα και τον φόβο του για τους δρόμους της γειτονιάς του, έχει και άλλα κόμματα να το κάνει.΄Οποιος ψηφίζει Χ.Α. κυρίως εκτονώνει τη μέσα του βία.
Εμένα με απασχολεί η παρεξήγηση του λαού περιορισμένης ευθύνης. Ας τους πει κάποιος ότι ο λαός δεν είναι βασιλιάς, δεν είναι ανεύθυνος άρχων. Ο λαός είναι κυρίαρχος, δηλαδή υπεύθυνος. Δεν γίνεται να είναι και κυρίαρχος και ανήλικος, και σοφός και αφελής, και παντοδύναμος και θύμα, και υπέροχος και παραπλανημένος και δημοκρατικός και ψηφόφορος φασιστών, και περήφανος και χειραγωγημένος. Δεν γίνεται προεκλογικά ο λαός να «ξέρει  π ά ρ α   π ο λ ύ  καλά» και μετεκλογικά να μην ξέρει. Όταν τα κλισέ συναντούν τα αντίθετά τους κονιορτοποιούνται. Ο λαός είναι πριν από όλα ένα σύνολο ατομικών ευθυνών, ένα σύνολο πολιτών που για τις επιλογές τους, όσο άθλιες και αν είναι, φέρουν ακέραιη την ευθύνη. Ελαφρυντικά ο λαός έχει μόνο όταν τον κρατούν στο σκοτάδι, όταν του κρύβουν την αλήθεια. Στην περίπτωση όμως της Χρυσής Αυγής ο λαός  ξέρει όσα και ο κ. Σακελλαρίδης.

Άνοιξη

Στο πεζουλάκι της Πανεπιστημίου

Ο πλασιέ με το χαμένο βλέμμα
Ο ξεδοντιάρης πορνόγερος
Μια νονά διαφορετική
Η ξανθιά με τη μαύρη ρίζα
Η μαύρη γυναίκα με την περούκα
Ο λαδωμένος μεταλάς
Οι ωραίοι αστράγαλοι
Το παιδί που γύρευε αναπτήρα
Κοπάδια οι τουρίστες,
οι σκέψεις, τα σύννεφα.

***************************************

Στο αναγνωστήριο

Μες στην πραγματικότητα χωμένη,
στο κέντρο των πραγμάτων που μιλάνε ακατάληπτα,
πώς να συγκεντρωθώ και να διαβάσω;
Οι λέξεις χοροπηδούν μες στο κεφάλι μου,
γίνονται σύννεφα, γίνονται σκάλες
προς τα έξω, προς τα μέσα,
μα σίγουρα όχι προς το μάθημα!

---------------------------------------------------------

Αυτόν τον καιρό οι συζητήσεις είναι έντονες. Τα κορίτσια στη Νιγηρία, δημοτικές, ευρωπαϊκές εκλογές, η Γιουροβίζιον, νέα κόμματα, παλιά κόμματα που το παίζουν νέα, τους πιστεύεις; τους πιστεύω; Μα είναι Άνοιξη δυστυχώς... Και την άνοιξη ευδοκιμούν μόνο τα λουλούδια και τα φιλιά. Μια ηλιαχτίδα είναι ικανή να καταστρέψει κάθε "πολιτική αντιπαράθεση". Για αυτό και τα debate γίνονται σ' ανήλιαγα στούντιο υπό το φως των προβολέων. Για αυτό λένε το έαρ φονικό. Μας σκοτώνει απαλά τη συνείδηση των δεινών του κόσμου· γυρεύουμε να γίνουμε πουλιά, έστω και με γραβάτες.

Πόσους σκλάβους έχουμε;

Μόλις είδα αυτό το εξαιρετικό ιντερνετικό ντοκιμαντέρ της Guardian για την κατάρρευση ενός εργοστασίου ενδυμάτων σε πόλη του Μπαγκλαντές τον Απρίλιο του 2013.
Μου πήρε ακριβώς 30 λεπτά η παρακολούθηση-ανάγνωσή του. Αξίζει να τα αφιερώσετε κι εσείς.
http://www.theguardian.com/world/ng-interactive/2014/apr/bangladesh-shirt-on-your-back


Επίσης σοκαριστικές είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συλλέγεται στην Ακτή Ελεφαντοστού το 40% της παγκόσμιας παραγωγής κακάο.
Τα παιδιά της σοκολάτας

Κι ακόμα μία μπουνιά στο στομάχι:
Η κύρια πηγή των πρώτων υλών στις οποίες στηρίζεται η σύγχρονη βιομηχανία της πληροφορικής εντοπίζεται στα ανατολικά της Δημοκρατίας του Κονγκό (DRC). Σε μία από τις πιο πολυτάραχες και φονικές περιοχές του πλανήτη, όπου οι φυλετικές διαμάχες έχουν ήδη κοστίσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, εξορύσσονται ο χρυσός, το ταντάλιο, ο κασσίτερος και το βολφράμιο, προκειμένου να πάρουν τον δρόμο τους και να μετατραπούν τελικά σε κομπιούτερ, κινητά, κονσόλες, λάπτοπ, κάμερες και κάθε είδους γκάτζετ και ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Λες και από κάποια διαστροφή της μοίρας, τα υλικά της σύγχρονης τεχνολογίας έλκουν την καταγωγή τους από τα τρίσβαθα των ορυχείων της κακοπληρωμένης εργασίας, της παιδικής εκμετάλλευσης και της πρωτόγονης βαρβαρότητας.
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=194328


Η ευημερία μας είναι χτισμένη πάνω στις πλάτες (και στους τάφους) αναρίθμητων συνανθρώπων μας. 
Δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα. 
Μπορούμε όμως να μποϊκοτάρουμε τις πολυεθνικές τύπου Nestle. 
Μπορούμε να αγοράζουμε λιγότερα ρούχα. 
Μπορούμε να μην "εξαγοράζουμε" τα παιδιά με φτηνά παιχνίδια από το Jumbo.
Μπορούμε να αγοράζουμε τρόφιμα από ελεύθερους συνεταιρισμούς.
Και μπορούμε να προσευχόμαστε για όλους αυτούς τους ανθρώπους που βασανίζουμε με τον καταναλωτισμό μας.

Διάλειμμα!

"Μα πώς γίνεται η εξεταστική να είναι η πιο δημιουργική περίοδος;" είναι μια φράση που ακούγεται ηλεκτρονικά και... αναλογικά αυτές τις μέρες. Εξυπακούεται ότι πρόκειται για ρητορικό ερώτημα. Από τη μια ψάχνουμε υποσυνείδητα αφορμή να απομακρυνθούμε από τα συγγράμματά μας κι από την άλλη το "αναγκαστικό" και δη απαιτητικό διάβασμα αναγκάζει το μυαλό να στροφάρει πιο γρήγορα... Είναι συνεπώς πολύτιμες αυτές οι εκρήξεις έμπνευσης ή δημιουργικότητας και πρέπει να τις εκμεταλλευόμαστε κατά το δυνατόν...
Έτσι, για την υπεράσπιση (ακόμα και) της ονειροπόλησης. 

Λίγο δύσκολο βέβαια να ξεχυθούν πεταλούδες από το Αστικό Δίκαιο..

Για γέλια ή για κλάματα;

Τις προάλλες η αδερφή μου -Α' Λυκείου- πήγε με το σχολείο σινεμά, συγκεκριμένα στην "Κλέφτρα των βιβλίων" και όταν επέστρεψε μας διηγήθηκε τα εξής:
[Προσοχή, spoiler!]

-Στα νευραλγικά σημεία της ταινίας, την αφήγηση της ταινίας κάνει ο Χάροντας με μακάβρια γλυκύτητα. Το γεγονός αυτό υπονοείται μεν, εμμέσως πλην σαφέστατα δε. Ωστόσο σε όλη τη διάρκεια του έργου ακούγονταν ερωτήσεις τύπου: "Καλά, ποιος αφηγείται;"

-Η ταινία διαδραματίζεται την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κάποια στιγμή αναφέρεται και ο "Φύρερ". Απορία εκ του κοινού: "Ποιος είναι αυτός;"
Απάντηση από πρόθυμο φωστήρα: "Νομίζω γραμματέας του Χίτλερ.."

-Σε κάποιο σημείο του φιλμ, ένας ήρωας λέει "Η μνήμη είναι ο γραφιάς της ψυχής όπως είπε και ο Αριστοτέλης..." Ακολούθησε έξαλλο χειροκρότημα από τη νεολαία μας!

Τι ακούσαμε σήμερα 0.3

Μέσα στο μετρό -και πάλι- ζευγαράκι ψουψουρίζει. Εκείνος την τραβάει από τη μέση πάνω του. Εκείνη λέει χαδιάρικα "Έλα, μη μ' αγκαλιάζεις και γίνουμε ρεζίλι!" Ογδοντάρηδες γαρ και οι δυο... Ωραίοι, ερωτύλοι, ογδοντάρηδες!