Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Ιστορίες του μετρό και του σινεμά...

Σήμερα είχα κανονίσει με τη γιαγιά μου να πάμε στο Μall για να δούμε την ταινία "Σιδηρά κυρία", με τη Μέριλ Στριπ.
Και όντως ξεκινήσαμε. Στο βαγόνι μετά από μια-δυο στάσεις μπήκε ένα παλικάρι. Εγώ είχα γυρισμένη την πλάτη, ήμουν δίπλα στην πόρτα, όρθια και απλώς τον άκουγα. Έλεγε περίπου αυτά τα λόγια (κάπως μπουκωμένος αλλά με καθαρή άρθρωση) : "Είμαι εδώ και έξι μήνες χωρίς δουλεια. Πότε κοιμάμαι σε ξενώνες, πότε στο δρόμο. Γεμίζουν βλέπετε οι ξενώνες. Σας ζητάω λίγη βοήθεια, ζητιανιά το λέτε εσείς, βοήθεια το λέω εγώ, να πάρω κάτι, έστω ένα χυμό να βάλω στο στόμα μου. Ναι, το ξέρω ότι είναι ξεφτίλα αυτό που κάνω τώρα, όμως δεν μπορώ άλλο. Τρεις μήνες το κάνω αυτό το πράγμα. Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ (κανείς δεν του έδινε τίποτα)." Στο μεταξύ είχα κάτσει σε μια άδεια θέση και ενώ αρχικά τα μάτια μου τον απέφευγαν, κατσάδιασα τον εαυτό μου και τον κοίταξα. Ήταν σχετικά κοντός, με λερωμένα ρούχα και δέρμα στο χρώμα του λαδιού και του γκρίζου. Είχε ένα βήμα κάπως πιασμένο, τα μάτια του ήταν κουρασμένα, αλλά καθαρά. Δε μου έμοιαζε για ναρκομανής, ειλικρινά. Πήγε να προχωρήσει μπροστά και εγώ του σκούντηξα λίγο το χέρι για να γυρίσει και του έδωσα κάτι ψιλά που βρήκα στην τσέπη μου. Φάνηκε κάπως έκπληκτος και είπε κάτι σαν "Ευχαριστώ δεσποινίς, καλή κι ευλογημένη χρονια, (κόμπιασε λίγο) και καλή σχολική χρονια." Είχα αρκετό χρόνο για να του μιλήσω, να του πω κάτι, έστω "υπομονη", αλλά το μόνο που έκανα ήταν να το κοιτάζω με ένα κατανοητικό (νομίζω) χαμόγελο. Μπορεί να μην το έκανα επειδή ήταν η γιαγια μου εκεί. Αν μπορούσα, θα τον έπιανα στην άκρη και θα τον ρωτούσα πως τον λένε, αν έχει οικογένεια, πώς έφτασε σε αυτήν την κατάσταση...
Μπορεί και να ήταν απατεώνας Τι να πω. Παραείμαι άβγαλτη για να κρίνω. Εμένα δε μου φάνηκε πάντως.
Στο Μall γινόταν η Μικρασιατική Καταστροφή. Μιλούνια κόσμος και κυρίως νεολαία. Βρήκαμε εισιτήρια, ήταν όμως κάπως κοντά στην οθόνη. Τέλωσπάντων. Καθήσαμε και περίμενα με περιέργεια να αρχίσει ( δεν είχα ιδέα πώς θα ήταν, ένα μικρό τρέιλερ είχα δει μόνο ). Νομίζω πως η ταινία είναι για Όσκαρ -κυρίως βέβαια για την ερμηνεία της Μέριλ Στριπ-. Δεν ήταν μόνο ότι πέτυχε στην εντέλεια τη Μάργκαρετ Θάτσερ στην ακμή της, με τη χαρακτηριστική φωνή, το στήσιμο, την ένταση στα μάτια. Ήταν ότι πέτυχε και μια άλλη Θάτσερ, την τωρινή. Μια μεγάλη γυναίκα, με Αλτσχάιμερ, με όλο αυτό το "χάσιμο" και την αδυναμία που συνεπάγεται αυτό. Φανταστείτε πώς μπορεί μια γυναίκα ακόμα και σε αυτή την κατάσταση να κρατά και κάτι από τον ισχυρό της χαρακτήρα, την ικανότητα να αφήνει άλαλους τους γύρω της. Και πώς καταφέρνει να το εκφράσει όλο αυτό η Μέριλ Στριπ... Η ταινία δεν κρίνει τις πολιτικές κινήσεις της Θάτσερ. Στοχεύει κυρίως στην ανθρώπινη πλευρά της. Και πετυχαίνει το στόχο της.

Και τα δύο γεγονότα που συνέβησαν σήμερα, έχουν την ίδια βαρύτητα για μένα, έστω κι αν το ένα κράτησε πέντε, ενώ το άλλο εκατόν πέντε λεπτά. Kαι για κάποιο ανεξήγητο λόγο στο γυρισμό μουρμούριζα τη Σαλονίκη του Καββαδία.




ΥΓ: Χτες παρουσίαζε η Ζυράννα Ζατέλη το βιβλίο της "Ηδονή στον κρόταφο", στον Ιανό και απ' ότι είδα από τις φωτογραφίες πρέπει να ήταν πολύ ωραία. Δε γινόταν να πάω, όμως να που έμαθα κάτι άλλο ευχάριστο: Από τις 30 Ιανουαρίου και μετά, Δευτέρα με Παρασκευή, στο Τρίτο Πρόγραμμα, 7.30 μ.μ.... θα έχει εκπομπή στην οποία η Ζατέλη θα διαβάζει το βιβλίο της "Και με το Φως του Λύκου επανέρχονται"! Ηχογραφημένη εκπομπή, 71 επεισόδια. Θαύμα!

 ΥΓ2: Το κείμενό μου δημοσιεύτηκε στο protagon.gr στην κατηγορία Αναγνώστες. Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο βέβαια, αλλά όσο να πεις είναι ωραία αίσθηση...

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Κοιτα για να μην ερθω.....Φτου! Αμαν ενα σημαντικο πραγμα να ειμαι κι εγω μαζι δεν υπαρχει ,μονο στα βαρετα ερχομαι...(εκτος απο τοτε με τη Ζατελη)

Polytimi είπε...

Τον νέο που αναφέρεις στην αρχή, παίζει να τον εχει συναντήσει η μητέρα μου στο τρένο. Συμπτωση ρε γαμωτο:Ρ


Σοβαρά τώρα,έχεις συγγραφικό ταλέντο, Ελευθερία. Δεν γραφεις κανένα βιβλίο σιγά-σιγά; :Ρ

sister είπε...

Πεστα βρε Πολυτιμη γιατι εμενα δε με ακουει..η χαζη!Να αγιασει το στομα σου...

V@ssilis Αntonenas είπε...

Με λυπεί ιδιαίτερα όταν βλέπω ζητιάνους στα ΜΜΜ, ειδικά όταν είναι μικρά παιδιά... Αλλά, δυστυχώς, η οικονομική κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για όλους μας, και δύσκολα έως και σπάνια μπορούμε να δείξουμε ανθρωπιά...

Ανώνυμος είπε...

ναι αλλα εστω και μια πολυ μικρη συνεισφορα ολοι μπορουμε (οχι απαραιτητα χρηματα)