Τι ακούσαμε σήμερα 0.7

..Έναν Ολυμπιακό (!) να οικτίρει την ομάδα:

"Έχουμε τριπλάσιο μπάτζετ και χάσαμε εντός έδρας! Καλά να πάθουμε!"

Και άλλα τινά...

Τι ακούσαμε σήμερα 0.6

Από παρέα ΔΑΠιτών, πίσω μου, στις σκάλες του μετρό:
"Όχι ρε συ, αυτή δικιά μας είναι! Απλά έχει περίεργες παρέες.."

("περίεργες παρέές" είναι να φανταστώ τίποτα "αναρχικοί" με μακριά μαλλιά και σκουλαρίκια; Ή μήπως αυτοί που ξερνάνε στην ιδέα μιας νύχτας στα μπουζούκια; )

************************************************************

Τι ακούσαμε σήμερα 0.5

"Εγώ θα πεθάνω δεξιά Κώστα μου, τι να κάνουμε;"

 Πολιτικός ορθολογισμός, πλατεία Συντάγματος.


(το ερώτημα είναι.. δεξιά από τι;)

**********************************************

Μελαγχολία και αντι-μελαγχολία

Τη Δευτέρα μπαίνω στον ηλεκτρικό για να πάω να πάρω εισιτήρια για τη συναυλία του Αγγελάκα (θα γράψω και για αυτό δυο λόγια). Είναι ώρα αιχμής και το βαγόνι είναι σαν κονσέρβα με σαρδέλες, για να μην κάνω κανένα φρικτότερο παραλληλισμό. Κι εκεί στον άγιο Νικόλαο, πού βρίσκει χώρο ένας κιθαρωδός κι αρχίζει να τραγουδάει το "Καλοκαιράκι".. Το να ακούς "ήταν η Αθήνα κόμπος στο λαιμό/ νέφος και ρουτίνα και άγχος τρομερό" σε τέτοια φάση, μέσα στο τρένο, αρχή της εβδομάδας και της καθημερινότητας, είναι κατάθλιψη συμπυκνωμένη!
Γιατί μας το 'κανες αυτό άνθρωπέ μου;

------------------------------------------------------------------------------------------------

Την Τετάρτη 17/9 έγινε η συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα στο θέατρο Βράχων. Νομίζω πως ήταν καλύτερη από την περσινή κι ευγνωμωνώ τη Χριστίνα που επέμενε να πάμε. Ο κόσμος πολύς και με όρεξη, από δεκαπεντάχρονους μέχρι εξηντάρηδες, και βέβαια μερικά πιτσιρίκια του μισού μέτρου. Σχόλασε και νωρίς η συναυλία, στις 12, ένεκεν ώρας κοινής ησυχίας. Μας τρόμαξε λίγο εκεί προς το τέλος ο Αγγελάκας, είπε πως είναι ένα είδος αποχαιρετιστήριας συναυλίας, πως έπαιξαν πολλά χρόνια με τον Ντίνο και τον Τίτο και μας ευχαριστούν, καλή αντάμωση και τέτοια... Εμείς είμασταν και αποσυντονισμένες από το τραγούδι και τα φώτα και δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι εννοεί.. Ρε μπας κι εγκαταλείπει εντελώς; (γκλουπ) Μήπως πρόβλημα υγείας; (αυτό το αποκλείσαμε γιατί έδειχνε πιο ζωντανός κι από μας) Εν τέλει το πιάσαμε, ότι θέλει να αλλάξει μπάντα, ενορχήστρωση.
Φυσικά και έκανε αναφορά στην επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.
"Ένας χρόνος πέρασε.. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται στη φυλακή, κάποιοι όχι.. Ένας στους δέκα τους ψηφίζει, ντροπή.. Είναι μια μέρα μνήμης, αλλά κάθε μέρα πρέπει να είναι μέρα μνήμης.. και να τσακίζουμε το φασισμό και τη μαλακία που έχουμε μέσα μας.."
Έπειτα από λίγο άρχισαν πάλι (όπως πέρυσι ) από συγκεκριμένες ομάδες να ακούγονται συνθήματα τύπου "το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει".
Ο Αγγελάκας σταμάτησε, και "Αυτό καταλάβατε;" είπε. Και δεν το είπε ούτε με θυμό, ούτε με κακία, ούτε με πόζα και περιφρόνηση. Το είπε με λίγο χαμόγελο και λίγη πίκρα. Και προχώρησε παρακάτω.



ΥΓ: Χαρακτηριστικό επίσης το ότι με καμιά δύναμη, κι όσο και να φωνάζουν από κάτω δεν παίζει το "Είναι ωραία στον παράδεισο". Δεν του πάει πια... Άλλος ένας λόγος να τον αγαπάμε.

ΥΓ2: Εντωμεταξύ, έκανε ένα ψοφόκρυο! Μα ήταν αυτό που ανάγκασε τόσο κόσμο να χωθεί στην αρένα και να ζεστάνει τη συναυλία και ήταν αυτό που έκανε τη συναυλία να έχει κάτι το συνωμοτικό...

«Στο καλοκαίρι»..

...Ή αλλιώς:   
  «Χωρίς ανεμιστήρα»

 (του Ανδρέα Λασκαράτου, 1811-1901)

Καλοκαίρι σε λένε ειρωνικώς.
Κακοκαίρι ήθελ' είναι το όνομά σου.
Εσύ μας καις, μας ψένεις ανηλεώς
Και ξεραίνεις τη Γη με τη φωτιά σου

Μας λύεις, μας λιώνεις, μας ρουφάς, μας τρως,
Σύρε στην κάταρά μας, σύρε χάσου.
Γιατί εσύ 'σαι ο καιρός ο πλέα κακός,
Ο Χειμώνας είν' άγιος εμπροστά σου.

Κακοκαίρι ξερό και διψασμένο,
Σύρε στο πυρ το εξώτερο όθε εβγήκες,
Γιατί βεβαίως εκείθε είσαι βγαλμένο.

Μας γεμίζεις κουνούπια, σκορπιούς, σφήκες,
Και κάθ' άλλο ερπετό φαρμακεμένο.
Με την τόση φωτιά σου εδώ που εμπήκες.

Ναι, ξέρω, θα μου πεις
Πως με τα 'πωρικά σου μας δροσίζεις.
 Μα φύγε, να χαθείς,
Και χάρου τα όλα κείνα που χαρίζεις.

Mark Bowles - Summer Heat

**************************************************

Το βρήκα στο Ανθολόγιο Ε' - ΣΤ' Δημοτικού ("Με λογισμό και μ' όνειρο"), το οποίο παρεμπιπτόντως είναι καταπληκτικό, με τεράστια ποικιλία κειμένων -και ως προς το ύφος και στη θεματολογία-!

Venga a prendere il caffè da noi!

Δεν υπάρχει καλύτερη εγγύηση για την επιτυχία μιας ταινίας, από το να σφυρίζουν τη μουσική της στο τρένο της επιστροφής. Αυτό ακριβώς έγινε τις προάλλες με το ιταλικό "Ελάτε να πάρετε τον καφέ σ' εμάς" που είδα στο cine Αθηναία, δέκα λεπτά από τη στάση του Ευαγγελισμού (κοντά είναι, απλά έχει ανηφόρα! ).

Περίληψη από το athinorama.gr:
Ο καλοδιατηρημένος μεσήλικας εφοριακός Εμερεζιάνο προσπαθεί να καρπωθεί την περιουσία τριών πλούσιων αδελφών-ζωντοχήρων μετά το θάνατο του αυστηρού πατέρα τους, για να εξασφαλίσει τα γεράματά του. Αθεράπευτα ερωτιάρης, ο τραυματίας στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο δημόσιος υπάλληλος παντρεύεται τη μεγάλη αδελφή και τυλίγει τις άλλες δύο στην αγκαλιά του.

Παρ' ότι η σεξοκωμωδία είναι είδος που γλιστράει εύκολα στο χυδαίο ο Αlberto Lattuada απέφυγε με φινέτσα τις κακοτοπιές και έφτιαξε (εν έτει 1970) μια ωραία, πικάντικη, σατιρική -και ελαφριά βέβαια- ταινία. Ατού της ήταν οι λεπτές πινελιές, ο ρυθμός, το καστ (μα τι φάτσες!), οι ατάκες και το soundtrack. Σε κάποιες κριτικές διάβασα ότι η αυτή η φόρμα της σεξουαλικής φάρσας ήταν ήδη παρωχημένη το '70. Εμένα πάντως δεν μου φάνηκε καθόλου ντεμοντέ. Ίσως γιατί τώρα πια έχει πάρει την προστιθέμενη αξία της πατίνας του χρόνου, του κλασικού "παλιού καλού" σινεμά.

Δημοσιεύτηκε στο http://enfo.gr/

Καθαρές κουρτίνες

Σήμερα διάβασα ετούτο το ποίημα του Νάσου Βαγενά στο εξαιρετικό blog http://annagelopoulou.blogspot.gr/  και το βρήκα πολύ όμορφο. Ενώ φαινομενικά είναι πολύ απλό, έχει αίσθημα πάνω του και κάποιον υπόγειο αλλά ξεκάθαρο ρυθμό.

Διαβάστε αργά και μετά μουσικής αν θέλετε: https://www.youtube.com/watch?v=LoqAxQpJLX0

Καθαρές κουρτίνες

Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω :

 Ένας ζεστός καφές το πρωί.

Το διάβασμα (όσο γίνεται πιο αργά) της εφημερίδας.
Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα αισθήματα.
Το χώμα στα καινούρια σου τακούνια.
Η θάλασσα το απόγευμα με λίγη συννεφιά.
Γαρύφαλλα. Πολλά γαρύφαλλα.

Ακόμη : «Ο άνθρωπος που πηδάει πάνω απ' την πόλη» του Σαγκάλ.
Ν' ανεβαίνω παλιά ξύλινα σκαλοπάτια.
Το χέρι μου στο στήθος σου.
Κάποια ποιήματα του Καβάφη.

Όμως κυρίως το χέρι μου στο στήθος σου.