«Στο καλοκαίρι»..

...Ή αλλιώς:   
  «Χωρίς ανεμιστήρα»

 (του Ανδρέα Λασκαράτου, 1811-1901)

Καλοκαίρι σε λένε ειρωνικώς.
Κακοκαίρι ήθελ' είναι το όνομά σου.
Εσύ μας καις, μας ψένεις ανηλεώς
Και ξεραίνεις τη Γη με τη φωτιά σου

Μας λύεις, μας λιώνεις, μας ρουφάς, μας τρως,
Σύρε στην κάταρά μας, σύρε χάσου.
Γιατί εσύ 'σαι ο καιρός ο πλέα κακός,
Ο Χειμώνας είν' άγιος εμπροστά σου.

Κακοκαίρι ξερό και διψασμένο,
Σύρε στο πυρ το εξώτερο όθε εβγήκες,
Γιατί βεβαίως εκείθε είσαι βγαλμένο.

Μας γεμίζεις κουνούπια, σκορπιούς, σφήκες,
Και κάθ' άλλο ερπετό φαρμακεμένο.
Με την τόση φωτιά σου εδώ που εμπήκες.

Ναι, ξέρω, θα μου πεις
Πως με τα 'πωρικά σου μας δροσίζεις.
 Μα φύγε, να χαθείς,
Και χάρου τα όλα κείνα που χαρίζεις.

Mark Bowles - Summer Heat

**************************************************

Το βρήκα στο Ανθολόγιο Ε' - ΣΤ' Δημοτικού ("Με λογισμό και μ' όνειρο"), το οποίο παρεμπιπτόντως είναι καταπληκτικό, με τεράστια ποικιλία κειμένων -και ως προς το ύφος και στη θεματολογία-!

Venga a prendere il caffè da noi!

Δεν υπάρχει καλύτερη εγγύηση για την επιτυχία μιας ταινίας, από το να σφυρίζουν τη μουσική της στο τρένο της επιστροφής. Αυτό ακριβώς έγινε τις προάλλες με το ιταλικό "Ελάτε να πάρετε τον καφέ σ' εμάς" που είδα στο cine Αθηναία, δέκα λεπτά από τη στάση του Ευαγγελισμού (κοντά είναι, απλά έχει ανηφόρα! ).

Περίληψη από το athinorama.gr:
Ο καλοδιατηρημένος μεσήλικας εφοριακός Εμερεζιάνο προσπαθεί να καρπωθεί την περιουσία τριών πλούσιων αδελφών-ζωντοχήρων μετά το θάνατο του αυστηρού πατέρα τους, για να εξασφαλίσει τα γεράματά του. Αθεράπευτα ερωτιάρης, ο τραυματίας στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο δημόσιος υπάλληλος παντρεύεται τη μεγάλη αδελφή και τυλίγει τις άλλες δύο στην αγκαλιά του.

Παρ' ότι η σεξοκωμωδία είναι είδος που γλιστράει εύκολα στο χυδαίο ο Αlberto Lattuada απέφυγε με φινέτσα τις κακοτοπιές και έφτιαξε (εν έτει 1970) μια ωραία, πικάντικη, σατιρική -και ελαφριά βέβαια- ταινία. Ατού της ήταν οι λεπτές πινελιές, ο ρυθμός, το καστ (μα τι φάτσες!), οι ατάκες και το soundtrack. Σε κάποιες κριτικές διάβασα ότι η αυτή η φόρμα της σεξουαλικής φάρσας ήταν ήδη παρωχημένη το '70. Εμένα πάντως δεν μου φάνηκε καθόλου ντεμοντέ. Ίσως γιατί τώρα πια έχει πάρει την προστιθέμενη αξία της πατίνας του χρόνου, του κλασικού "παλιού καλού" σινεμά.

Δημοσιεύτηκε στο http://enfo.gr/

Καθαρές κουρτίνες

Σήμερα διάβασα ετούτο το ποίημα του Νάσου Βαγενά στο εξαιρετικό blog http://annagelopoulou.blogspot.gr/  και το βρήκα πολύ όμορφο. Ενώ φαινομενικά είναι πολύ απλό, έχει αίσθημα πάνω του και κάποιον υπόγειο αλλά ξεκάθαρο ρυθμό.

Διαβάστε αργά και μετά μουσικής αν θέλετε: https://www.youtube.com/watch?v=LoqAxQpJLX0

Καθαρές κουρτίνες

Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω :

 Ένας ζεστός καφές το πρωί.

Το διάβασμα (όσο γίνεται πιο αργά) της εφημερίδας.
Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα αισθήματα.
Το χώμα στα καινούρια σου τακούνια.
Η θάλασσα το απόγευμα με λίγη συννεφιά.
Γαρύφαλλα. Πολλά γαρύφαλλα.

Ακόμη : «Ο άνθρωπος που πηδάει πάνω απ' την πόλη» του Σαγκάλ.
Ν' ανεβαίνω παλιά ξύλινα σκαλοπάτια.
Το χέρι μου στο στήθος σου.
Κάποια ποιήματα του Καβάφη.

Όμως κυρίως το χέρι μου στο στήθος σου.

                                              

Το πρόσωπο της χρονιάς (μου)

 Τις προάλλες μπήκαμε μαζί στο μετρό την τελευταία στιγμή. Δεν με πρόσεξε, οπότε είχα την ευκαιρία να την παρατηρήσω, αυτό το κοντοκουρεμένο κεφάλι που πάντα μου φέρνει στο νου τη λέξη "φυγάς". Από την πρώτη μέρα που μπήκε στην τάξη μου έχει κολλήσει αυτή η φράση: "Με το κοντοκουρεμένο της κεφάλι, σαν φυγάς..."! Την κοίταζα λοιπόν που καθόταν χωμένη στην πρωινή εφημερίδα και ταυτόχρονα παρατηρούσα τους συνεπιβάτες μας. Σε κανενός τα μάτια δεν είδα τη σπίθα της αναγνώρισης. Ήμουν λοιπόν η μόνη μέσα στο βαγόνι που ήξερε ότι είχαμε ανάμεσα μας μια συγγραφέα; Ανέκαθεν έτρεφα μεγάλο θαυμασμό για τους συγγραφείς, αυτά τα όντα που είναι ικανά να ξαναφτιάξουν τον κόσμο από τα ίδια του τα υλικά, να τον διυλίσουν ή να τον φωτίσουν έτσι που να μοιάζει καινούριος! Τι τύχη λοιπόν να έχω καθηγήτρια ένα ολόκληρο εξάμηνο ένα τέτοιο σπάνιο ον! Η αλήθεια είναι βέβαια πως δεν τη γνώριζα καθόλου με τη συγγραφική της υπόσταση. Ήξερα πως έχει γράψει κάμποσα μυθιστορήματα, αλλά, κακά τα ψέματα, όταν είσαι λάτρης της Ζυράννας Ζατέλη όλοι οι ζώντες Έλληνες συγγραφείς σου μοιάζουν πλέμπα (εντάξει, εντάξει είμαι άδικη και υπερβολική, το ξέρω).

Το λοιπόν, τη γνώρισα πρώτα ως καθηγήτρια-ιστορικό με τις ευρείες γνώσεις, την ευθύτητα, την επιμονή της, το αιρετικό πνεύμα, την κοφτερή ματιά... Το παράξενο είναι πως ακόμα δεν μπορούσα επί μακρόν να αποφασίσω αν τη συμπαθώ ή όχι. Σίγουρα με ιντρίγκαρε, σίγουρα τη θαύμαζα και σίγουρα θα γούσταρα άλλο ένα εξάμηνο μάθημα. Σκάλωνα στη σκέτη συμπάθεια. Καμιά φορά υπερτιμά τον εαυτό της, αυτό με χάλαγε λίγο. Έχει κι αυτήν την ανεπαίσθητη αυστηρότητα του διαβασμένου ανθρώπου, η οποία μου αρέσει, αλλά με "παγώνει" κιόλας. Στο τέλος της χρονιάς ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο της, σπονδυλωτό μυθιστόρημα είναι, και δε με απογοήτευσε διόλου. Τουναντίον υπερέβη τις προσδοκίες μου, ειδικά ως προς το θέμα του ύφους και της γλώσσας. Γράφει έξυπνα, όπως έξυπνη είναι και η ίδια. Βρίθει το βιβλίο από ανατρεπτικούς συνδυασμούς λέξεων που ξεπερνούν την απλή ατάκα και ενσωματώνονται στην ίδια την ουσία του κειμένου!

Τελικά κατέληξα πως ναι, τη συμπαθώ γιατί διαβάζοντας το βιβλίο θυμήθηκα στιγμές και μέσα στο μάθημα που μ' έκαναν να σκεφτώ πως είναι κατά βάθος τρυφερός άνθρωπος (τη λέξη "ατομάκι" ας πούμε τη βρίσκω πολύ συγκινητική!). Το άλλο χαρακτηριστικό που την ανέβασε στα μάτια μου είναι και λίγο δίκοπο μαχαίρι: Ενώ ως προς την αντιμετώπιση της ιστορίας και της κοινωνίας είναι εξαιρετικά αντικειμενική (ή έστω τίμια υποκειμενική), σαν καθηγήτρια τη βρίσκω συναισθηματική... Αυτό μ' αρέσει γιατί από μικρή ψόφαγα για καθηγητές ανθρώπινους κι ενθουσιώδεις που να διδάσκουν με τον αντίστοιχο τρόπο, να παλεύουν για να αγαπήσουμε το μάθημα. Λάτρευα και λατρεύω αυτούς τους ανθρώπους γιατί αγαπώ τη γνώση κι όσους προσπαθούν να τη μεταδώσουν στ' αλήθεια. Το αρνητικό αυτής της συναισθηματικής αντιμετώπισης είναι... το αφήνω. Όπως το πάρει ο καθένας είναι, για αυτό δεν έχει νόημα να γράψω τίποτα.

Αυτά λοιπόν για τη Λένα Διβάνη που φιλοτίμως προσπάθησε και φέτος, να ξηλώσει μερικές ραφές από τα κοινωνικά κουστουμάκια των φοιτητών της. Είθε να το κατάφερε.


 (Δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες στο www.enfo.gr  )

Τι ακούσαμε σήμερα 0.4

"Εγώ πάντως και στη Σταδίου και στην Κολοκοτρώνη μόνο Έλληνες είδα."
 Παππούς σε παππουδοπαρέα.
 Δε θέλω να ξέρω τι συζητούσαν.

Βλάκας λαός

του (αγαπημένου)
Ανδρέα Πετρουλάκη

από το protagon.gr


Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι ένας πολύ συμπαθητικός νέος, καμιά τριανταριά χρονών, και αν δεν διακινδύνευα τον σεξισμό θα τον έλεγα και ωραίο. Είναι εύλογο όμως λόγω ηλικίας να έχει περιορισμένες προσλαμβάνουσες παραστάσεις, ή έστω, αν έχει ασυνήθιστα πολλές για την ηλικία του, οφείλει να είναι πιο συγκρατημένος και λιγότερο πατερναλιστικός (για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση μάλλον οικεία του). Είναι ασύμμετρο ένας σχετικά άπειρος πολιτικός να προεξοφλεί τον μειωμένο καταλογισμό για εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που ψήφισαν Χρυσή Αυγή.
Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να έχουν και τα διπλά του χρόνια, περισσότερες εμπειρίες από εκείνον, ίσως και μεγαλύτερη μόρφωση, μπορεί και ισχυρότερη πεποίθηση για το δίκιο τους από τον κ. Σακελλαρίδη. Με ποιο δικαίωμα έχει την οίηση να τους θεωρεί παραπλανημένους επειδή έχει άλλη γνώμη και στάση ζωής από τη δική τους; Ασφαλώς έχει την πολιτική νομιμοποίηση να τους θεωρήσει φασίστες, ναζιστές, ρατσιστές, οπαδούς της βίας, και οτιδήποτε άλλο πηγάζει από την επιλογή τους να ψηφίσουν ένα κόμμα δολοφόνων. Αλλά αφελείς και παραπλανημένους όχι. Διότι το συμπέρασμα τότε είναι ότι εκείνος είναι  πιο έξυπνος από αυτούς, όχι ότι έχει δίκιο.
Είναι συχνή αυτή η στάση των κομμάτων, όταν οι επιλογές του λαού δεν ταιριάζουν με το δικό τους σενάριο, να υποτιμούν την κριτική του ικανότητα ακριβώς για να κρύψουν τα ελαττώματά του. Και έτσι συμβαίνει το παράδοξο, στην προσπάθειά τους να κολακέψουν και να αθωώσουν τον λαό την ίδια στιγμή να τον θεωρούν ανεπαρκή και ολιγόφρoνα. Μέχρι τώρα τα κόμματα της αριστεράς το έκαναν σε άλλα πεδία. Θεωρούσαν ας πούμε ότι για το πελατειακό κράτος που στήθηκε στη μεταπολίτευση έφταιγαν μόνο οι υπουργοί και όχι ο λαός που συνωστιζόταν στα γραφεία τους για την ανταλλαγή διορισμού με ψήφους. Για τις μαϊμού συντάξεις έφταιγαν μόνο αυτοί που τις πλήρωναν και όχι αυτοί που διαιώνιζαν τους παππούδες τους. Για τη διαφθορά στο δημόσιο έφταιγαν μόνο πολιτικά πρόσωπα και όχι οι χιλιάδες υπάλληλοι σε εφορίες, πολεοδομίες και αλλού. Για το παράλογο φούσκωμα δανείων και καρτών έφταιγαν μόνο οι Τράπεζες που τις έδιναν και όχι αυτοί που τις ζητούσαν. Για την έκρηξη του καταναλωτισμού έφταιγε μόνο το ΚΛΙΚ. Για το χάλι της Παιδείας φταίνε μόνο οι 25 υπουργοί της μεταπολίτευσης και καθόλου οι συνδικαλιστές, καθηγητές, φοιτητές. Ακόμα και για τη φοροδιαφυγή διστάζουν να μιλήσουν και υπονοούν ότι αφορά μόνο τους πολύ πλούσιους. Ο λαός πάντα αθώος και πάντα θύμα, αγαθιάρης δηλαδή.
Δυστυχώς η αριστερά επέκτεινε το ρεπερτόριό της και σε μια περιοχή που μέχρι τώρα ψηφοθηρούσε (ασυστόλως και απροκάλυπτα) μόνο η δεξιά. Στην αθωότητα των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. Εδώ πια φαίνεται να έχουμε να κάνουμε με βλάκες ολκής. Βλέπουν τάγματα εφόδου και νομίζουν ότι είναι το καρναβάλι του Μοσχάτου, βλέπουν ναζιστικούς χαιρετισμούς και νομίζουν ότι ξύνουν τη μασχάλη τους , βλέπουν ξυραφιές σε μαύρα  δέρματα και νομίζουν ότι είναι δερμογραφισμοί της αγίας του Αιγάλεω, βλέπουν νεκρούς στο πεζοδρόμιο και νομίζουν ότι τους πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά της αγαπημένης τους.
Ειλικρινά δεν σκοπεύω καθόλου να επιχειρηματολογήσω για το αυτονόητο μετά από αυτά που είδαμε την τελευταία διετία. Όποιος θέλει να εκτονώσει τον θυμό του για το μνημόνιο, τη φτώχεια, την αδικία, ακόμα και τον φόβο του για τους δρόμους της γειτονιάς του, έχει και άλλα κόμματα να το κάνει.΄Οποιος ψηφίζει Χ.Α. κυρίως εκτονώνει τη μέσα του βία.
Εμένα με απασχολεί η παρεξήγηση του λαού περιορισμένης ευθύνης. Ας τους πει κάποιος ότι ο λαός δεν είναι βασιλιάς, δεν είναι ανεύθυνος άρχων. Ο λαός είναι κυρίαρχος, δηλαδή υπεύθυνος. Δεν γίνεται να είναι και κυρίαρχος και ανήλικος, και σοφός και αφελής, και παντοδύναμος και θύμα, και υπέροχος και παραπλανημένος και δημοκρατικός και ψηφόφορος φασιστών, και περήφανος και χειραγωγημένος. Δεν γίνεται προεκλογικά ο λαός να «ξέρει  π ά ρ α   π ο λ ύ  καλά» και μετεκλογικά να μην ξέρει. Όταν τα κλισέ συναντούν τα αντίθετά τους κονιορτοποιούνται. Ο λαός είναι πριν από όλα ένα σύνολο ατομικών ευθυνών, ένα σύνολο πολιτών που για τις επιλογές τους, όσο άθλιες και αν είναι, φέρουν ακέραιη την ευθύνη. Ελαφρυντικά ο λαός έχει μόνο όταν τον κρατούν στο σκοτάδι, όταν του κρύβουν την αλήθεια. Στην περίπτωση όμως της Χρυσής Αυγής ο λαός  ξέρει όσα και ο κ. Σακελλαρίδης.

Άνοιξη

Στο πεζουλάκι της Πανεπιστημίου

Ο πλασιέ με το χαμένο βλέμμα
Ο ξεδοντιάρης πορνόγερος
Μια νονά διαφορετική
Η ξανθιά με τη μαύρη ρίζα
Η μαύρη γυναίκα με την περούκα
Ο λαδωμένος μεταλάς
Οι ωραίοι αστράγαλοι
Το παιδί που γύρευε αναπτήρα
Κοπάδια οι τουρίστες,
οι σκέψεις, τα σύννεφα.

***************************************

Στο αναγνωστήριο

Μες στην πραγματικότητα χωμένη,
στο κέντρο των πραγμάτων που μιλάνε ακατάληπτα,
πώς να συγκεντρωθώ και να διαβάσω;
Οι λέξεις χοροπηδούν μες στο κεφάλι μου,
γίνονται σύννεφα, γίνονται σκάλες
προς τα έξω, προς τα μέσα,
μα σίγουρα όχι προς το μάθημα!

---------------------------------------------------------

Αυτόν τον καιρό οι συζητήσεις είναι έντονες. Τα κορίτσια στη Νιγηρία, δημοτικές, ευρωπαϊκές εκλογές, η Γιουροβίζιον, νέα κόμματα, παλιά κόμματα που το παίζουν νέα, τους πιστεύεις; τους πιστεύω; Μα είναι Άνοιξη δυστυχώς... Και την άνοιξη ευδοκιμούν μόνο τα λουλούδια και τα φιλιά. Μια ηλιαχτίδα είναι ικανή να καταστρέψει κάθε "πολιτική αντιπαράθεση". Για αυτό και τα debate γίνονται σ' ανήλιαγα στούντιο υπό το φως των προβολέων. Για αυτό λένε το έαρ φονικό. Μας σκοτώνει απαλά τη συνείδηση των δεινών του κόσμου· γυρεύουμε να γίνουμε πουλιά, έστω και με γραβάτες.