Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Αυτο ειναι ενα ποιημα που το ειδα εντελως τυχαια ενω ξεφυλλιζα το βιβλιο της Λογοτεχνιας μου ( Α' Λυκειου ). Με τραβηξε και με ξαφνιασε ευχαριστα γιατι με απλο τροπο δειχνει την ευτυχια που φερνει ενα παιδι στους γονεις του ακομα κι αν εχουν φυγει απο τον Παραδεισο
-της Εδεμ στη συγκεκριμενη περιπτωση ή γενικοτερα της ανεμελιας, αν θελουμε να το εφαρμοσουμε στο σημερα-

ΠΑΤΡΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ

Το βράδυ βράδυ από βουνίσια μέρη
κουρασμένος ο Αδάμ γυρνούσε αγάλι
και ετήραε θλιβερά το πρώτο αστέρι
που αντίκρυ του καθάριο είχε προβάλει.

Των αγγέλων στο νου του αυτό να φέρει
τ’ αγνά δυνήθη αγαπημένα κάλλη,
κι είπε ξυπνώντας του βραδυού τ’ αστέρι,
πότε θα ιδώ τη θεία τους λάμψη πάλι;

Πλην όλα τα βαθιά της πίκρας ίχνη
σβυώνται μέσα του ξάφνου, ως κατεβαίνει.
Μια ματιά – μία μονάχη ομπρός του ρίχνει,

και την Εύα θωράει, που, καθισμένη
σε στρώμα χλόης, πρώτη φορά του δείχνει
αφτέρωτο αγγελούδι οπού βυζαίνει.


ΥΓ : Χτες πηγα στο Παλέ ντε Σπορ ( διπλα στο σταδιο Ειρηνης και Φιλιας ) και εκανα roller skates για πρωτη φορα στη ζωη μου !!! Κουραστικα και πιαστικα μεχρι να μα8ω να προχωραω καπως καλα αλλα αξιζε και με το παραπανω !!

Δεν υπάρχουν σχόλια: