Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Μπουκιά-μπουκιά...

Αυτές τις μέρες κυριαρχεί στις συζητήσεις και κατά συνέπεια στις σκέψεις μου το θέμα των αγανακτισμένων πολιτών και των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα. Επειδή δε θέλω να είμαι από τους φανατικούς και "κολλημένους", όλη την ώρα τα ζυγίζω στο μυαλό μου. Τις προάλλες είχα εκνευριστεί πάρα πολύ με τους 32 καλλιτέχνες και διανοούμενους, που λίγο πολύ δήλωσαν ότι πρέπει όλοι μαζί ομόφωνα -σαν τα αρνάκια- να δεχτούμε το Μνημόνιο ή μάλλον τα μνημόνια για να βγούμε από την κρίση. Κάθετοι στο κίνημα του Μίκη Θεοδωράκη. Και κάνω την εξής απλά σκέψη. Αν καταφέρουμε και διώξουμε το μνημόνιο και το Δ.Ν.Τ., θα πεινάσουμε. Και αν δεν τα διώξουμε, πάλι θα πεινάσουμε το ίδιο. Η μόνη διαφορά είναι ότι ίσως καθυστερήσουμε κανένα εξάμηνο να χρεωκοπήσουμε και ότι για να κρατήσουμε αυτό το εξάμηνο θα έχουμε ξεπουλήσει τη χώρα...
Αυτά δεν τα λέω εγώ, τα λέει η κοινή λογική. Είναι σαν να χρωστάς κάπου, να σου δίνουν δάνειο οι τοκογλύφοι ίσα ίσα να ξεπληρώσεις και μετά να τους χρωστάς τα διπλά! Δε γίνεται...
Και κάτι άλλο για αυτούς που το μόνο που τους κρατάει από το να κατέβουν στο Σύνταγμα είναι το "Τι θα γίνει μετά, θα διαλυθεί η χώρα;". Μπουκιά μπουκιά τρώγεται ο Πάγκαλος, εεε δηλαδή ο ελέφαντας ήθελα να πω. Μήπως όταν ο Κολοκοτρώνης ξεκίνησε την επανάσταση το '21, ήξερε πώς θα νικούσε την κολοσσιαία οθωμανική αυτοκρατορία; Ήξερε αν θα πετύχαινε ή αν θα αποτύχαινε όπως τόσες άλλες επαναστάσεις; Ήξερε τι θα γινόταν άμα λευτερωνόταν η χώρα; Το μόνο που ήξερε καλά ήταν πως είχε βαρεθεί και είχε αγανακτήσει που η πατρίδα του ήταν σκλαβωμένη για τετρακόσια χρόνια και ήθελε να κάνει κάτι για αυτό...

Δεν υπάρχουν σχόλια: