Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Μεσάνυχτα στο Παρίσι

Προσοχή! Αυτή η "κριτική" αφορά όσους έχουν δει την ταινία.

Γενικά μπορώ να πω ότι μου άρεσε η ταινία. Ήταν κάτι που είχα ανάγκη να δω και που δεν το είχα δει εδώ και καιρό: Ούτε βαριά, ούτε ελαφριά. Ο γενικός χαρακτηρισμός είναι νομίζω ρομαντική αλλά όχι με τη σημερινή έννοια, δηλαδή το τυποποιημένο love story. Καμία σχέση. Μιλάω για την αρχική έννοια του ρομαντισμού: την αγάπη, τη νοσταλγία, την ελαφριά μελαγχολία. Φυσικά αν γυριζόταν σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου η ταινία θα ήταν εντελώς διαφορετική, το Παρίσι αποτελεί κεντρικό άξονά της.
Μου άρεσε που έδειξε λίγο τα τουριστικά αξιοθέατα και πολύ τις γειτονιές, τα μπιστρό, τα παλαιοπωλεια κ.λπ. Μου άρεσε που ο σκηνοθέτης ήθελε να μας μεταδώσει ότι το Παρίσι για αυτόν είναι μια μαγική πόλη. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το πως ο φίλος μας, ο Γκιλ γνωρίζει το Παρίσι του 1920, με ένα εντελώς φυσιολογικό τρόπο: Απλώς σε κάποια όμορφη κι έρημη γειτονιά, στις 12 τη νύχτα περνά ένα παλιό ταξί με κεφάτους ανθρώπους που τον προσκαλούν να ρθει μαζί τους, μπαίνει μέσα, το ταξί προχωρά και μετά... είμαστε στο '20. Χωρίς χρονομηχανές,φανφάρες και καπνούς...
Βασικό στοιχείο της ταινίας το οποίο τρελαίνει όσους έχουν έστω και μια μικρή ιδέα των μεγάλων προσωπικοτήτων που έζησαν τότε είναι η παρουσίαση τους. Τους ζούμε έστω και για λίγο από κοντά:

Ο Χέμινγουέι με τη μανία του για τη γενναιότητα των αντρών, τις μπουνιές και το κυνήγι...

Οι διάσημοι Σκοτ και Ζέλντα Φίτζεραλντ...


Ο απερίγραπτα σουρεαλιστής Νταλί με τους ρινόκερούς του ( και μην ξεχνάτε: είναι ο Νταλί!)


H καταπληκτική Γερτρούδη Στάιν -η μόνη που μπορούσε να κουμαντάρει τον Χέμινγουέι-

Ο κυκλοθυμικός Πικάσο, o Mατίς και ,πιστέψτε με, πολλοί άλλοι....

Τώρα από ηθοποιούς: Δεν μπορώ να αποφασίσω: ο Όουεν Γουίλσον φαινόταν διαρκώς σαν χαμένος ενσαρκώνοντας τον ρόλο του, ή αφήνοντας τον εαυτό του τελείως χύμα; Δε μ' άρεσε πάντως. Μου φάνηκε κάπως άχαρος...

Τώρα τι να γράψω για τη μία, ανεπανάληπτη, εκπληκτική Μαριόν Κοτιγιάρ; Δεν παίζεται η κοπέλα... Αυτή η απροσδιόριστη θλίψη στα μάτια, η λάμψη τους στα σωστά σημεία, η στάση του σώματος... Δεν έχω λόγια...
                                                         

Με απογοήτευσε λίγο η σκηνοθεσία σε μερικά σημεία, το μοντάζ ηταν λίγο... ατσούμπαλο.
Το μέγιστο για μένα λάθος ήταν στο σημείο όπου στη σύγχρονη εποχή ο Γκιλ βρίσκει εντελώς τυχαία σε ένα από τα δεκάδες παλαιοπωλεία του Παρισιού, το ημερολόγιο της Αντριάνα (Μαριόν Κοτιγιάρ), όπου γράφει κάτι για αυτόν. Και μετά το ημερολόγιο δεν ξαναεμφανίζεται πουθενά! Βλακεία...

Να μην κλείσω όμως με κάι αρνητικό, δεν κάνει. Η ταινία πραγματικά άξιζε και ήταν αρκετά παρηγορητική για τους τελαιυταίους ρομαντικούς του καιρού μας... Μπα, δεν το κλείνω έτσι. Όσο υπάρχει ο άνθρωπος, πάντα θα υπάρχουν οι ρομαντικοί και η αγάπη...

2 σχόλια:

vasbouras είπε...

Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο Woody Allen μετά από τόσα χρόνια συγκινεί και την γενιά σου ή έστω κάποιους από την γενιά σου
Το είδα και εγώ !!!
Η μεγαλοφυΐα δεν μπορεί να κρυφτεί ποτέ και από τίποτα
Αν και η ιδέα της μεταφοράς (;) σε άλλες εποχές δεν είναι κάτι καινούργιο στον κινηματογράφο η ‘μεταφορά’ του Woody Allen είναι όντως μαγική ή μήπως είναι αληθινή ;
Είναι κωμικός ο Allen ; ΟΧΙ είναι απλά σκηνοθέτης (και ίσως ηθοποιός!) που ξέρει και μπορεί να σε ταξιδεύει .Θα διαφωνήσω μαζί σου σε οτι αφορά τον Owen Wilson .
Στο Midnight in Paris αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ο Owen Wilson ( ο Γκίλ ντε..), που μετά από τόσες αηδίες που έχει παίξει έδειξε τον καλό του εαυτό (αν και σε πολλές σκηνές ήταν σαν να έβλεπες τον Woody Allen με άλλη φάτσα )
Έναν ρόλο βέβαια που θα έπαιζε ο Woody Allen αν ήταν λίγο πιο νέος .
Η Marion Cotillard ήταν η Marion Cotillard τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Στο “ιστορικό” κομμάτι της ταινίας οι χαρακτήρες ήταν απίστευτα πραγματικοί ,αν και λόγω φανατισμού μου με τον Salvado Dali πιστεύω ότι ήταν ο πιο αληθινός (ξέρεις ότι το κέρας του ρινόκερου είναι μια μαθηματική σπείρα ; και συγκεκριμένα η λογαριθμική)
Αυτό που κοιτάω κάθε φορά που βγαίνω από μια παράσταση είναι η αίσθηση που μου αφήνει και αυτή την φορά ..ήμουν πλήρης .

Ελευθερία είπε...

Μετά από μερικά χρόνια και λίγο περισσότερο σινεμά, συμφωνώ απόλυτα με την παραπάνω κριτική, ιδίως ως προς τον Owen Wilson.