Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Η ευτυχία... -αφιερωμένο-

Μου ζήτησε μια φίλη -του κόσμου των ενηλίκων- να γράψω κάτι. Και επειδή με ενέπνευσε εκείνη, θα αποτολμήσω το θέμα "ευτυχία". Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για την ευτυχία γιατί καθένας έχει μια διαφορετική εικόνα για αυτήν. Πάντως πιστεύω ότι όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, την ευτυχία τη διαπιστώνουμε σε περιόδους δύσκολες. Είναι χαρακτηριστικό ότι από την Κατοχή βγήκαν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι, κυρίως καλλιτέχνες, που ενώ είχαν ζήσει όλη τη φρίκη του πολέμου, είχαν ταυτόχρονα μια απίστευτη εσωτερική χαρά και δημιουργικότητα. Ίσως οι περίοδοι κρίσης λειτουργούν ως κάθαρση. Όχι ότι πρέπει να την αγιοποιούμε την κρίση, αλλά τουλάχιστον να αντιλαμβανόμαστε τα καλά που μπορεί να προσφέρει. Ανήκω στους ανθρώπους που το πιστεύουν αυτό, όμως ταυτόχρονα δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα της πλήρους αποστασιοποίησης από την πολιτική, έστω και αν πολλές φορές όλες αυτές οι συζητήσεις μας κουράζουν, μας φθείρουν.
Η ευτυχία τωρα... Η ευτυχία για μένα είναι η συναισθηματική και ψυχική πλήρωση, το γέμισμα και ίσως ξεχείλισμα. Ακόμα και ο πόνος, η δυνατότητα δηλαδή να απογυμνωνόμαστε μπροστά στις ασχημες καταστάσεις και να τις νιώθουμε βαθιά, είναι ευτυχία. Το αντίθετο του πόνου δεν είναι η χαρά ,λένε, είναι η απάθεια. Αλλά εκτός από αυτή την αλγεινή εκδοχή, ευτυχία είναι επίσης για μένα να γνωρίζω τους ανθρώπους, να παρατηρώ τοσοδούτσικες εκφράσεις και κινήσεις που δεν έχω ξαναδεί, να διαβάζω, να μαθαίνω.. Και η πιο άκρατη κι απέραντη ευτυχία είναι νομίζω να βλέπεις άλλους ανθρώπους να είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Για αυτό και κάθε φορά που έχουμε σύναξη και συναντώ κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους, να τους αναφέρω και ονομαστικά: την Αγγελική, τον κύριο Νίκο και τη Διονυσία (που προς μεγάλη μου χαρά πάνε τώρα πακέτο), τον π. Ιγνάτιο, τον π. Γαβριήλ, είναι μια πλήρωση ανείπωτη, ακριβώς γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι η απόδειξη πως τίποτα δεν έχει χαθεί, πως η ζωή είναι Ζωή όταν το θέλεις, πως ο Θεός μας ακούει, πως δεν τα έχει σκεπάσει όλα το σκοτάδι και η λήθη (της οποίας παρεμπιπτόντως η ετυμολογικά αντίθετη λέξη είναι η αλήθεια). Τους το 'χω πει πολλές φορές, αλλά δεν ξέρω αν αυτοί, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι συνειδητοποιούν το καλό που κάνουν, όχι μόνο με τα λόγια τους, αλλά και με τα μάτια και τις κινήσεις τους. Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να βλέπεις ανθρώπους αγαπημένους...
 
Είναι αστείο που διάλεξα μια τόσο συννεφιασμένη και μουντή μέρα για να γράψω για όλα αυτά τα πράγματα που πάντα μου τριβελίζουν το μυαλό. Αλλά εν τέλει, ίσως δε συναντάς την ευτυχία όταν όλα φαίνονται όμορφα και σε υποβάλει το τοπίο, αλλά όταν όλα είναι αληθινά και προπαντός οι άνθρωποι.
Πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι κι απ' τα καλύτερα κείμενά μου. Το ήξερα από την αρχή, γιατί όταν πρόκειται για συναισθήματα που σε γεμίζουν άμεσα, την ώρα που γράφεις, δεν μπορείς να τα μαζέψεις. Για συγκροτημένο γράψιμο χρειάζεται αποστασιοποίηση και εγώ δεν ξέρω αν θα αποστασιοποιηθώ ποτέ από την ευτυχία... (εύχομαι όχι). Για αυτό το λόγο φοβόμουν λοιπόν τόσον καιρό να γράψω για ένα τέτοιο θέμα, επειδή θα έβγαινε, όπως και βγήκε ασυνάρτητο.
 Έπρεπε όμως, έπρεπε να το γράψω, το όφειλα σε όλους αυτούς που με κάνουν ευτυχισμένη..
Σημασία έχει να αγαπάς.



ΥΓ: Θα δώσω μπαξίσι σε όποιον μου μετρήσει πόσες φορές αναφέρεται η λέξη ευτυχία και τα παράγωγά της στο κείμενο!

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

12 με το υστερογραφο 13 και περιμενο τα λεφτα αυριο

-η αδερφη σου!

Ανώνυμος είπε...

*το περιμενω ηταν τυπογραφικο..

-ξανα η αδερφη σου