Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Ένα πολύ ωραίο ποίημα της Εμιλυ Ντίκινσον

Τόσο αδιόρατο όσο η Θλίψη
Μαζεύτηκε το Καλοκαίρι –
Τόσο αδιόρατα που η λήξη
Έμοιαζε να ’ναι Απιστία –
Μια Ηρεμία σταλαγμένη,
Και το Λυκόφως απλωνόταν
Όπως η Φύση μ’ ησυχία
Στο Απόγευμα αποσυρόταν –
Το Σούρουπο έφτασε τρεχάτο –
Το Πρωινό μακριά να φεύγει –
Θλιμμένο μα καλοσυνάτο,
σαν Χάρις, Ξένη που πια φεύγει –
Έτσι, χωρίς ίχνος Καρίνας
Και δίχως διάπλατα Φτερά
Το Καλοκαίρι απ’ τη ζωή μας
Δραπέτευσε στην Ομορφιά.

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

δυστυχως φευγει το καλοκαιρι αλλα σκεψου και οραματισου για το επομενο ;)

Ελευθερία είπε...

#Ανώνυμη -γκουχ-
Οραματίζομαι, οραματίζομαι...

Ανώνυμος είπε...

ο νονουλης ο νονουλης! :P
και πολυ καλαα κανεις μικρη μου!