Ένα πολύ ωραίο ποίημα της Εμιλυ Ντίκινσον

Τόσο αδιόρατο όσο η Θλίψη
Μαζεύτηκε το Καλοκαίρι –
Τόσο αδιόρατα που η λήξη
Έμοιαζε να ’ναι Απιστία –
Μια Ηρεμία σταλαγμένη,
Και το Λυκόφως απλωνόταν
Όπως η Φύση μ’ ησυχία
Στο Απόγευμα αποσυρόταν –
Το Σούρουπο έφτασε τρεχάτο –
Το Πρωινό μακριά να φεύγει –
Θλιμμένο μα καλοσυνάτο,
σαν Χάρις, Ξένη που πια φεύγει –
Έτσι, χωρίς ίχνος Καρίνας
Και δίχως διάπλατα Φτερά
Το Καλοκαίρι απ’ τη ζωή μας
Δραπέτευσε στην Ομορφιά.