Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Περπατώντας στην Αθήνα...

  Το Σάββατο παρότι είχε κρύο, αποφασίσαμε οικογενειακώς να κατέβουμε στην Αθήνα, λιγότερο για ψώνια και περισσότερο για βόλτα. Έτσι αφού περάσαμε από την ψαραγορά, αφήσαμε το αμάξι στο γνωστό πάρκινγκ της πλατείας Κλαυθμώνος ( οχτώ ευρώ την ώρα παρακαλώ ! ). Μετά περάσαμε από τη στοά Πεσμαζόγλου, όπου η κυρία Ουρανία ( ναι, η γυναίκα του Νίκου Ξυλούρη ) περιποιούνταν τους πελάτες του δισκοπωλείου. Έπειτα στην Αιόλου, λίγο πριν το Μοναστηράκι, απέναντι από την εκκλησία της αγίας Ειρήνης, ακούσαμε ένα τραγούδι δυνατό και καθαρό, και έμοιαζε σαν αμανές. Κοιτάμε δεξιά αριστερά να δούμε αν το έπαιζε κάποιο ραδιόφωνο...τίποτα. Αυτή η φωνή έβγαινε από μια ταλαιπωρημένη γυναίκα ( μου φάνηκε σαν Ρουμάνα αλλά ,φυσικά, δεν είμαι σίγουρη ). Και σκεφτόμουν, πόσοι και πόσοι τραγουδιστές δεν είναι ανάξιοι της φήμης τους ; Και αυτή η γυναίκα, που θα μπορούσε να τραγουδάει επαγγελματικά, βασίζεται στη συμπόνοια των συνανθρώπων της και μόνο... Επιπλέον, λίγο παραπέρα ένας γεράκος έπαιζε σαντούρι και μαζί με το γκρίζο τοπίο, έδενε όλο το σκηνικό. Ένιωσα σαν να ήταν ταινία... Φυσικά η ζωή συνεχίζεται. Πήγαμε για σουβλάκια στο Μπαϊρακτάρη. Απογοητεύτηκα λίγο. Γιαουρτλού κεμπάμπ με μουστάρδα ?! Πώς ξεπουλιέται ο άνθρωπος για τους τουρίστες...

Δεν υπάρχουν σχόλια: