Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Για την Αντιγόνη

Προχτές η θεατρική ομάδα του σχολείου μου παρουσίασε στο θέατρο Πορεία την παράσταση "Για την Αντιγόνη". Χρησιμοποιήθηκε το κείμενο του Σοφοκλή, η Ισμήνη του Ρίτσου, και κομμάτια από την Αντιγόνη του Μπρεχτ, του Ανούιγ και του Καμπανέλλη. Η σύνθεσή τους ήταν δύσκολη και αν κρίνουμε από το υψηλής αισθητικής αποτέλεσμα, η προσπάθεια της καθηγήτριας, κυρίας Π. που σκηνοθετεί, σκηνογραφεί και οργανώνει κάθε πτυχή της παράστασης ήταν τεράστια και της αξίζουν θερμά συγχαρητήρια, όπως αξίζουν βέβαια και στους υπόλοιπους συντελεστές και κυρίως στα παιδιά που έπαιξαν και τραγούδησαν ωσάν επαγγελματίες!
Συνοψίζω την "κριτική" μου στο ότι σε δυο-τρία σημεία της παράστασης με ιδιαίτερη ένταση βούρκωσα, πράγμα που δε συνηθίζω. Και αυτό συνέβη γιατί σε εκείνα τα σημεία απλά έφυγε το μυαλό μου. Λίγο μόνο έσπρωξα τον εαυτό μου να ξεχάσει ότι τα παιδιά ήταν ηθοποιοί, φίλοι μου κάποιοι, και έπαιζαν αυτό που με άπειρες πρόβες είχαν προετοιμάσει. Άφησα το μάτι μου να θολώσει κι από αυτά τα οικεία μου πρόσωπα, να μείνει μόνο ό,τι άνηκε στο σανίδι εκείνη τη στιγμή. Η Αντιγόνη που περιφρονεί κάθε στερεότυπο και εξουσία, η ίδια που αποχαιρετά τη ζωή κλαίγοντας και που κρεμιέται από τις κορδέλες της ζώνης της "πράσινες, κόκκινες, γαλάζιες, σαν ένα παιδικό γιορντάνι", ο Κρέοντας αλαζόνας, να μην καταλαβαίνει τίποτα τυφλωμένος από τη δύναμη της εξουσίας και την πεποίθηση ότι όλοι είναι εναντίον του, ο Κρέοντας που συνθλίβεται μπροστά στη Μοίρα που ο ίδιος ύφανε...( Ποιος μπορεί να μην κλάψει μπρος σε έναν πατέρα που θρηνεί κι οδύρεται και φωνάζει πάνω στο πτώμα του νεκρού γιου του, κι αντηχεί η απόγνωσή του μες στον κλειστό χώρο γιατί το ξέρει πως εκείνος είναι υπαίτιος για αυτό;...) Η Ισμήνη συντηρητική, ρηχή, η Ισμήνη του Ρίτσου ηλικιωμένη να αναθυμάται μέσα στη σκόνη της λήθης...
Πόσοι Κρέοντες (μα πόσοι!) και Αντιγόνες και Ισμήνες και φύλακες υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν σ' αυτόν τον κόσμο... -Αίμονες άραγε; υπάρχουν ακόμα;-
Πολύ εύστοχος ο συνδυασμός (μέσω Μπρεχτ) με το ναζιστικό καθεστώς και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ειδικά στους καιρούς μας.
Τα παιδιά πάντως τα άντεξε η σκηνή κι αυτό φάνηκε στο παρατεταμένο χειροκρότημα, μέχρι να κοκκινίσουν οι παλάμες μας και να χορτάσουν οι καρδιές μας...


ΥΓ: Φυσικά ο Φρουρός, η Αντιγόνη και ο Αίμονας εκδικήθηκαν τον Κρέοντα για τα χαστούκια και τις σπρωξιές που έφαγαν, κυνηγώντας τον μετά το τέλος της παράστασης σε όλο το τετράγωνο...

Δεν υπάρχουν σχόλια: