"Μη, μην το πεις/ οι παλιοί μας φίλοι/ μην το πεις/ για πάντα φύγαν"
λέει ο Σαββόπουλος. Εκείνος κάτι πιο βαθύ είχε στο μυαλό του, μα πώς να
μην σου έρθει αυτό το τραγούδι όταν οι παλιοί σου φίλοι φεύγουν;
Είμαστε μόλις δεκαοχτώ χρονών κι όμως σκορπάμε "σαν τα τρελά πουλιά". Να λυπηθείς είναι άδικο, γιατί -πρώτον- εκείνοι που φεύγουν δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο και -δεύτερον- είναι πολύ καλό για αυτούς να πάνε σε χώρες όπου τα πανεπιστήμια λειτουργούν (για να πετάξω τη μπηχτή). Να χαρείς φυσικά είναι αφύσικο.
Γιατί γράφω αυτό το κείμενο; Γιατί χτες μια εκπληκτική κοπέλα, η πιο ευαίσθητη και η πιο γενναία που έχω γνωρίσει, έφυγε για μια χώρα βορεινή, να κυνηγήσει το μέλλον. Κι εγώ δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα με τα συναισθήματά μου, δεν μπορώ να κλάψω, δεν μπορώ να προσδιορίσω πώς νιώθω· το γράψιμο είναι ένας τρόπος να εκτονωθώ (ή να γίνω χειρότερα). Θα δείξει.
Χτες που είχαμε πάει να την κατευοδώσουμε στο αεροδρόμιο συγγενείς και φίλοι, σκεφτόμουν πόσο μεγάλο ρόλο παίζει σε μια απόφαση όπως η μετανάστευση, το να έχεις άρρηκτους δεσμούς αγάπης με κάποιους ανθρώπους. Όχι, πώς δεν τα καταφέρνουν οι άνθρωποι που φεύγουν χωρίς τέτοια υποστήριξη, μα απλά σκέφτομαι πως είναι πολύ σημαντικό όταν υπάρχει. Πιστεύω πως δεν αισθάνεται κανείς μόνος όταν ξέρει πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τον/την βγάζουν απ' το μυαλό τους...
Τη μέρα που μας είπε πως φεύγει και τη μέρα που έφυγε έβαλε και είδα την Πολίτικη Κουζίνα. Την πρώτη φορά ασυνείδητα, ήταν η πρώτη ταινία που μου ήρθε. Τη δεύτερη συνειδητά, γιατί είναι μια ταινία που μιλάει για τα ταξίδια, τα εξωτερικά και τα εσωτερικά. Και για τους δεσμούς που ενώνουν τους ανθρώπους που βρίσκονται μακριά. Βλέποντας την ταινία ένιωσα τη συγκίνηση του αποχωρισμού, μα πήρα και μια δόση ρεαλισμού: Δεν μας συμβαίνει και καμιά τραγωδία. Δεν συγκρίνεται η δική μας εμπειρία με τους μετανάστες που έφευγαν το '60 και γύριζαν έπειτα από πενήντα χρόνια... Εμείς, δόξα τω Θεώ, μπορούμε να μιλάμε, ακόμα και να βλεπόμαστε κάθε μέρα!
Πιο πολύ απ' όλα στην ταινία μου "μίλησε" ο παππούς του Φάνη. Κι εγώ τα ίδια αφήνω ευχή.
"Άμα φεύγεις από έναν τόπο, πρέπει να μιλάς για τον τόπο που πας, όχι για τον τόπο που άφησες."
"Φάνη γιαβρί μου, εμένα διες. Όπου και να βρίσκεσαι να κοιτάζεις τα άστρα. Γιατί εκεί στον ουρανό υπάρχουν πράγματα που βλέπουμε και πράγματα που δε βλέπουμε. Εσύ να μιλάς για τα πράγματα που δε βλέπουμε. [..] Είναι όπως με το φαΐ. Σε μέλει εσένα αν δε βλέπεις το αλάτι όταν το φαΐ είναι νόστιμο; Δε σε μέλει! Εκεί όμως είναι η ουσία. Στο αλάτι."
Είμαστε μόλις δεκαοχτώ χρονών κι όμως σκορπάμε "σαν τα τρελά πουλιά". Να λυπηθείς είναι άδικο, γιατί -πρώτον- εκείνοι που φεύγουν δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο και -δεύτερον- είναι πολύ καλό για αυτούς να πάνε σε χώρες όπου τα πανεπιστήμια λειτουργούν (για να πετάξω τη μπηχτή). Να χαρείς φυσικά είναι αφύσικο.
Γιατί γράφω αυτό το κείμενο; Γιατί χτες μια εκπληκτική κοπέλα, η πιο ευαίσθητη και η πιο γενναία που έχω γνωρίσει, έφυγε για μια χώρα βορεινή, να κυνηγήσει το μέλλον. Κι εγώ δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα με τα συναισθήματά μου, δεν μπορώ να κλάψω, δεν μπορώ να προσδιορίσω πώς νιώθω· το γράψιμο είναι ένας τρόπος να εκτονωθώ (ή να γίνω χειρότερα). Θα δείξει.
Χτες που είχαμε πάει να την κατευοδώσουμε στο αεροδρόμιο συγγενείς και φίλοι, σκεφτόμουν πόσο μεγάλο ρόλο παίζει σε μια απόφαση όπως η μετανάστευση, το να έχεις άρρηκτους δεσμούς αγάπης με κάποιους ανθρώπους. Όχι, πώς δεν τα καταφέρνουν οι άνθρωποι που φεύγουν χωρίς τέτοια υποστήριξη, μα απλά σκέφτομαι πως είναι πολύ σημαντικό όταν υπάρχει. Πιστεύω πως δεν αισθάνεται κανείς μόνος όταν ξέρει πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τον/την βγάζουν απ' το μυαλό τους...
Τη μέρα που μας είπε πως φεύγει και τη μέρα που έφυγε έβαλε και είδα την Πολίτικη Κουζίνα. Την πρώτη φορά ασυνείδητα, ήταν η πρώτη ταινία που μου ήρθε. Τη δεύτερη συνειδητά, γιατί είναι μια ταινία που μιλάει για τα ταξίδια, τα εξωτερικά και τα εσωτερικά. Και για τους δεσμούς που ενώνουν τους ανθρώπους που βρίσκονται μακριά. Βλέποντας την ταινία ένιωσα τη συγκίνηση του αποχωρισμού, μα πήρα και μια δόση ρεαλισμού: Δεν μας συμβαίνει και καμιά τραγωδία. Δεν συγκρίνεται η δική μας εμπειρία με τους μετανάστες που έφευγαν το '60 και γύριζαν έπειτα από πενήντα χρόνια... Εμείς, δόξα τω Θεώ, μπορούμε να μιλάμε, ακόμα και να βλεπόμαστε κάθε μέρα!
Πιο πολύ απ' όλα στην ταινία μου "μίλησε" ο παππούς του Φάνη. Κι εγώ τα ίδια αφήνω ευχή.
"Άμα φεύγεις από έναν τόπο, πρέπει να μιλάς για τον τόπο που πας, όχι για τον τόπο που άφησες."
"Φάνη γιαβρί μου, εμένα διες. Όπου και να βρίσκεσαι να κοιτάζεις τα άστρα. Γιατί εκεί στον ουρανό υπάρχουν πράγματα που βλέπουμε και πράγματα που δε βλέπουμε. Εσύ να μιλάς για τα πράγματα που δε βλέπουμε. [..] Είναι όπως με το φαΐ. Σε μέλει εσένα αν δε βλέπεις το αλάτι όταν το φαΐ είναι νόστιμο; Δε σε μέλει! Εκεί όμως είναι η ουσία. Στο αλάτι."
-960.jpg)