Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Άσπρα καράβια τα όνειρα μας και μη μας τα βουλιάζετε...

Λοιπόν τώρα που έκλεισαν τα σχολεία για Πάσχα, έχω λίγο παραπάνω χρόνο για να γράψω ένα περιστατικό που συνέβη ( πού αλλού; ) στο σχολείο. Λοιπόν, κάποιος από τη διπλανή μας τάξη, του Α2, άρχισε να φτιάχνει καραβάκια από χαρτί. Η ιδέα άρεσε σε πολλούς και σύντομα το Α2 γέμισε καραβάκια. Στα περβάζια, πάνω από τον πίνακα, στις κρεμάστρες... Το αποκορύφωμα ήταν δε το εξής : Πάνω από την κάσα της πόρτας δεν υπάρχει κατευθείαν τοίχος, αλλά ένα τζάμι. Εκεί κόλλησαν ένα πολύ μεγάλο καραβάκι και έγραψαν Α2 έτσι ώστε να φαίνεται απ' έξω. Όμως μετά από λίγες μέρες, ανέβηκε ο διευθυντής πάνω, και τους είπε να τα βγάλουν όλα. Προφανώς οι καθηγητές του το είπαν, γιατί ο ίδιος δεν περνάει συχνά από τον όροφό μας, οπότε δεν θα μπορούσε να τα δει. Και τότε εγώ φούντωσα ! Ιδού τι μου ερχόταν στο μυαλό:

Αξιότιμοι κύριοι καθηγητές, κύριε διευθυντή,

Πρέπει να πω ότι για εσάς και για όλους τους δασκάλους και τους καθηγητές, τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια. Κατανοώ ότι καθημερινά υποφέρετε πολλά από εμάς τα "θηρία". Θεωρώ επίσης λογικό να είστε λίγο σφιγμένοι κατά την ώρα των μαθημάτων, επειδή πολλές φορές σας έχουν προσβάλλει με τη συμπεριφορά τους κάποια παιδια. Βέβαια επιτρέψτε μου να σας πω ότι δεν ασχολούμαστε όλη την ώρα μόνο με το πως θα σας γελιοποιήσουμε ή θα σας θυμώσουμε... Εχουμε κι άλλες δουλείες. Έχουμε και μεις βαρύ πρόγραμμα. Και τα δικά μας νεύρα είναι πολλές φορές κουρέλια, όπως και τα δικά σας. Με αφορμή αυτό που έγινε στο Α2 με τα καραβάκια, θέλω να σας πω μερικά πράγματα.
Όπως προανέφερα, κατανοώ πολλά πράγματα σε σας. Αυτό που αδυνατώ να κατανοήσω είναι τι σας έφταιξαν τα καραβάκια. Νομίζετε πως θα μας αποσπούσαν από το μάθημα; Σας πληροφορώ ότι όποιος θέλει να προσέξει, προσέχει, και αυτός που δεν θέλει δεν πρόκειται να προσέξει ακόμα κι αν είναι δεμένος σε μια καρέκλα. Άλλωστε κάποια στιγμή το μάτι συνηθίζει... Ο αμέσως επόμενος λόγος που μπορώ να σκεφτώ είναι σκληρός. Δε θα σας αρέσει. Λοιπόν, μας λέτε όλη την ώρα πως μας καταλαβαίνετε, ότι ξέρετε τα προβλήματα μας, ότι δεν θέλετε παπαγαλίες, αλλά φαντασία και πρωτοβουλίες. Διαβάζετε και παιδοψυχολογία που έχει γίνει της μόδας. Όμως πολύ φοβάμαι ότι στην πράξη υστερείτε. Μας βλέπετε να παίζουμε, να κυνηγιόμαστε, να  γ ε λ ά μ ε  και μας κοιτάτε ειρωνικά. Βέβαια, εσείς οι κύριοι Μεγάλοι ξέρετε πως είναι η αληθινή ζωή. Και δεν παραλείπετε να μας το θυμίζετε όολη την ώρα. Ευχαριστούμε, μας υποχρεώσατε ! Ξέρουμε πώς είναι η αληθινή ζωή ! Μάτια έχουμε και βλέπουμε ! Βλέπουμε τα σκουπίδια στους δρόμους, τη φτώχεια, την ανέχεια, βλέπουμε τα πρόσωπα των γονιών μας την ώρα του δελτίου ειδήσεων. Όμως ξέρετε, κύριοι σπουδασμένοι, ποιο ήταν το σύνθημα του Μαη του '68 ; Κάτω η λογική, ζήτω η Φαντασία ! Επειδή εσείς έχετε γίνει μίζεροι, δε σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε και μεις... Γιατί ειρωνεύεστε ή νευριάζετε με οτιδήποτε όμορφο προσπαθούμε να προσθέσουμε στο χώρο που παιρνάμε τη μισή μας μέρα, το σχολείο; Δεν ξέρω τι να υποθέσω. Εκνευρίζεστε που σας θυμίζουμε πως θα 'πρεπε να είσαστε, όταν αλλού γίνονται πόλεμοι, σεισμοί, λοιμοί, τσουνάμι; Ξέρετε, το επάγγελμά σας δεν είναι μια απλή δουλειά για να βγάζετε το ψωμί σας. Είναι λειτούργημα. Έχετε χρέος απέναντι στην κοινωνία και απέναντι σε μας, τα παιδιά. Από τα χέρια σας βγαίνουν οι αυριανοί πολίτες. Να το 'χετε πάντα στο νου σας. Και κάτι ακόμα είναι πολύ σημαντικό: η αγάπη σας. Σπάνιο είναι να δίνετε αληθινή αγάπη στα παιδια και αυτά να μην την εκτιμούν. Αληθινή όμως. Όχι σαν υποχρέωση. Κι αν έχετε γίνει καθηγητές χωρίς να αγαπάτε τα παιδιά, τότε καλύτερα για σας και για μας, να φύγετε. Δεν μπορείτε να παίζετε με τις ψυχές μας...
Όλα αυτά δεν τα λέω με κακία, μόνο με κάποια αγανάκτηση. Φυσικά ίσως έχετε αυτή τη στάση επειδή δε σας μιλάμε για το πώς νιώθουμε και ούτε εσείς μας μιλάτε ποτέ εντελώς στα ίσια. Ξεκάθαρα να μας πείτε ποιές είναι οι αρχές σας, τι ανέχεστε και τι όχι. Ποια είναι τα συν σας, ποια είναι τα πλην σας. Ίσως αυτό που λείπει είναι η επικοινωνία...


Δεν υπάρχουν σχόλια: