Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Και πάλι το τέλος...

Ανά τρία χρόνια κάνουμε στο σχολείο τη βυζαντινή ιστορία, η οποία είναι κατά τη γνώμη μου η πιο πονεμένη απ' όλες, γιατί ίσως τελειώνει και πιο απότομα απ' όλες. Ξεκινάμε από το τέλος της ρωμαϊκής εποχής, προχωράμε μέσα από πολέμους, βαρβάρους, εικονομαχίες, σχίσματα, τρελούς αυτοκράτορες, σοφούς αυτοκράτορες, χαζούς αυτοκράτορες, δόλιους, αδικοχαμένους, δυναμικούς αυτοκράτορες και σιγά σιγά αρχίζει η παρακμή... Εσωτερικές δυναστικές έριδες,  χαζά λάθη το ένα πίσω από το άλλο. Ο Κομνηνός ζητάει βοήθεια από Βενετούς για να καταλάβει το θρόνο της Κων/πολης με αντάλλαγμα εμπορικά προνόμια. Εσύ φωνάζεις από μέσα σου "Μη βρε ηλίθιε, τους κάνεις χώρο να διαβούν". Δε σ' ακούει όπως κάθε χρονιά. Το ίδιο κάνει ο Ισαάκιος ο Β' ο Άγγελος -τι ειρωνεία- και μπάζει τους λιμασμένους για χρήμα Σταυροφόρους μες στην Πόλη. "Μη!", ξαναφωνάζεις, αλλά ως που να το πεις να 'σου και η πρώτη Άλωση... Η Αρχή του Τέλους. Κουτσά στραβά προχωράμε, υπάρχουν κάτι υποψίες ανάκαμψης αλλά η διχόνοια, αυτή η διχόνοια... Ο ένας ισχυρός πολεμά τον άλλο και κανείς δε βλέπει με το κιάλι τους Τούρκους που ζώνουν το Βυζάντιο σιγά σιγά. Ο κλοιός όλο και σφίγγει. Τα τελευταία εκατό χρόνια Βυζάντιο ήταν η Πόλη και μια μικρή περιοχή γύρω της. Τότε τους έρχεται η επιφοίτηση και τους πιάνει ο πανικός, αλλά είναι βέβαια αργά. Βγαίνουμε στη γύρα, στη Δύση, αλλά τίποτα. Και ο λαός κρίνοντας από τα εκατό χρόνια Φραγκοκρατίας ενστερνίζεται την άποψη "Καλύτερα τούρκικο σαρίκι παρά λατινική κουκούλα". -και σήμερα ακόμα δεν ξέρω την απάντηση- Το τέλος πια πλησιάζει... Πολιορκίες και ξανά πολιορκίες... Μάιος 1453. Γενναία και τρομερή αντίσταση, αυταπάρνηση, ηρωισμός, μα πως να τα βάλεις με τα κανόνια; Ακούγονται αχνές φωνές:"Δε θα βρεθεί ένας χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;" "κι ο βασιλιάς μαρμάρωσε.." "και τα ψαράκια επήδηξαν έξω απ' το τηγάνι". Η Πολις εάλω. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν υπάρχει πια. 
Η Βυζαντινή ιστορία πονάει γιατί απ' τη στιγμή που ξεκινά, ο χρόνος μετράει αντίστροφα -τικ τακ, τικ τακ- και με ωρολογιακή ακρίβεια βαδίζουμε προς το τέλος. Ένα τέλος που βάσταξε πολύ. Όμως ποια άλλη αυτοκρατορία μέσα στην ιστορία έχει κρατήσει χίλια χρόνια;
Και πάντα σιγοψιθυρίζουμε κάτι, που το γνωρίζουμε πως είναι ανέφικτο, αλλά που μας γεμίζει νοσταλγική ευδαιμονία. "Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικιά μας θα 'ναι..."
Γιατί εκείνο έτσι είναι, που θα έλεγε και η Λωξάντρα.

2 σχόλια:

rix είπε...

γειά, εδώ ρίκα,σε βρήκα από ένα σχόλιο που είχες την καλωσύνη να αφήσεις στο post μου. Τι ωραίο blog και τι καλά που γράφεις! Βάστα βερά, και που είσαι,μην τρελλαίνεσαι για το Αττικόν είπε ο Γερουλάνος θα το πληρώσει το υπουργείο από τη σέπη του (λεμε και καμιά να περνάει η ώρα), με αγάπη από τα καγκουρό, ρ.

Ελευθερια είπε...

Πωπω! Έπαθα! Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!
Αν περιμένουμε από τον Αρούλη ζήτω που...καήκαμε.

*Αν ξέρατε τι γέλιο έχουμε ρίξει εγώ και η μαμά μου με τα άρθρα σας.. Μόλις χτες ξαναδιάβαζα τα σκούπιντα (που τα εχω ανεβάσει και εδω) και γέλαγα μόνη μου, σαν την τρελή!

**Ακόμα μας χρωστάτε ιστορία με εκείνη τη γρια. Αμα σας ερθει εμπνευση...