Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Η πιο υγρή μας εκδρομή

Την προηγούμενη Πέμπτη ( Τσικνοπέμπτη για την ακρίβεια) πήγαμε -επιτέλους- την πρώτη μας εκδρομή. "Η πρώτη μας" γιατί λόγω καταλήψεων -μην τα θυμαμαι και συγχίζομαι- δεν είχαμε πάει όλο το πρώτο τετράμηνο και πραγματικά είχα νιώσει την απουσία μιας εκδρομής. Έτσι όταν έμαθα ότι θα πηγαίναμε περίπατο στην Ακρόπολη, πέταξα απ' τη χαρά μου! Θα πάμε ,είπα, που ο κόσμος να χαλάσει! Πού να 'ξερα η καψερή ότι έκανα προφητεία;
Όταν ξεκινήσαμε απ' το σχολείο είχε συννεφιά, έκανε και ζέστη. Μπήκαμε στον ηλεκτρικό κι όταν ξαναβγήκαμε στον πάνω κόσμο, στο Θησείο, ψιλόβρεχε. Οι περισσότεροι δεν είχαμε ομπρέλες αλλά τι στην ευχή, σκεφτήκαμε, ένα ψιλόβροχο είναι. Αρχίσαμε να προχωράμε προς την Ακρόπολη.. Φτάσαμε στη βάση του Ιερού Βράχου, πήραμε εισητήρια δωρεάν, μαθητές γαρ, και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε. Συναντήσαμε ένα γκρουπ Ισπανών και αρχίσαμε να χαιρετάμε και να φωνάζουμε το Γιώργο που του αρέσουν τα ισπανικά. Η ξεναγός ενώ προσπαθούσε να μαζεψει τους τουρίστες, γύρισε σε μας και είπε (στα ελληνικά): "Γερμανικά να μάθετε, τα ισπανικά είναι για χόμπι. Εγώ μιλάω και γιαπωνέζικα". Εμείς αφήσαμε επιφωνήματα θαυμασμού "ωω, αα" και καπάκι δεύτερο "ωω, αα" γιατί παίρνοντας τη στροφή αποκαλύφθηκε η Αθήνα, πιάτο και από κάτω μας το Ηρώδειο. Αφού απολαύσαμε για λίγο τη θέα και σα μικρά παιδιά χαρήκαμε με το μπλε της θάλασσας που φαινόταν από μακρια, συνεχίσαμε την ανάβαση. Στο μεταξύ το ψιλόβροχο είχε δυναμώσει λίγο.
Κάποια στιγμή φτάσαμε.. Είχα πολύ καιρό να πάω. Δέος, αυτή είναι η λέξη. Και μια λεπτή ανατριχίλα, ένα κύμα περιφάνειας, τη στιγμή που περνούσαμε την πύλη. Οι κίωνες, απλοί και επιβλητικοί μας υποδέχτηκαν όπως κάνουν για όλους τους επισκέπτες δυόμιση χιλιάδες χρόνια τώρα.
Ε, ρε και πατήσαμε την κορυφή... Σα να μας είχε άχτι ο καιρός! Ο αέρας άρχισε να λυσομανάει απ όλες τις μεριές, η βροχή δυνάμωσε και μας χτυπούσε στο πρόσωπο, ομπρέλες γυρνούσαν αλλά εμείς εκεί! Δεν κάνανε τόσο κόπο οι αρχαίοι να χτίσουν αυτά τα μνημεία και τόσο δρόμο εμείς να ρθούμε, για να φύγουμε αμέσως! Είχαμε μαζευτεί γύρω απ'τη φιλόλογο και το μαθηματικό μας και συζητούσαμε για τα άλογα της προμετωπίδας, την αρμονία, τη χρυσή τομή, εκεί μπροστά στον Παρθενώνα. 'Οταν επιτέλους βγήκαμε από την έκσταση και υπό τις διαμαρτυρίες άλλων, λιγότερο..εκστατικών, αρχίσαμε να φεύγουμε, ήμασταν παπιά! Καθώς κατεβαίναμε ωστόσο μας είχε κυριέψει μια απίστευτη ευδαιμονία, διονυσιακή θα έλεγα, και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να  γελάμε, ο ένας με τα -βρεγμένα- μούτρα του άλλου. Απίστευτες στιχομυθίες ανταλλάχτηκαν!
Και μετά... τι άλλο μας έμενε να κάνουμε παρά να πάμε στο Μοναστηράκι να τσικνίσουμε; Έπρεπε να ζεσταθούμε, να καρδαμώσουμε. Εξ ανάγκης δηλαδή, όχι τίποτ' άλλο... Κάτσαμε στο Θανάση και φάγαμε, μετά από διάφορα ευτράπελα -η παρέα μου κατέχει ρεκόρ στην ασυνεννοησία-.
Γυρίσαμε επιτέλους κατάκοποι πίσω. Και για επιδόρπιο παγωτάκι.



YΓ: Είναι η δεύτερη φορά που γράφω το συγκεκριμένο κείμενο και δε μου βγήκε τόσο καλό όσο το πρώτο, νομίζω. Ωστόσο ευχαριστώ την Πολυτίμη, που με παρακίνησε να το ξαναγράψω γιατί τώρα αισθάνομαι ικανοποιημένη...

8 σχόλια:

Polytimi είπε...

Δεν χορταίνω να το διαβάζω!

Και δέχομαι το ευχαριστώ! Άξιζε που επέμενα.

Ελευθερια είπε...

Ω, τι ωραίο σχόλιο! Στήριγμά μου εσύ!

Ανώνυμος είπε...

εεεε! πρεπει να σημειωσω οτι το παγωτακι εφαγωθη εις το σπιτι μου ! :P
α! και κατι αλλα πραγματακια που απο εδω δεν λεγονται Ελευθεριτσα μου!
Β.Μ.
Υ.Γ παντως περασαμε πολυ ωραιαα αφου ειχαμε και καλη παρεα!

Ελευθερία είπε...

Πρέπει να σημειωθεί πράγματι ότι το σπίτι σου είναι το λημέρι της παρέας! :P Τι πραγματακια;

ΥΓ: Εκτός από μεγαλοδικηγόρος είσαι ΚΑΙ στιχουργος! =Ρ

Ανώνυμος είπε...

τιποτα μωρεεε... με κατι αρκουδιτσες που κανουν αγγαλιτσες! :P ευχαριστω για τα καλα σου λογια και ελπιζω να μεταφερθουν σε κανα αυτακι και να μην μεινουν στο κουτακι!;)
Υ.Γ. τουλαχιστον συπληρωσε σωστα το βιογραφικο μου! :P

Ελευθερία είπε...

@Ανώνυμη

Προσπερνάω τις αρκουδιτσες. -.-'
Να προσθέσω ότι εκτός από μεγαλοδικηγόρος και στιχουργός είσαι ΚΑΙ ανερχόμενο αστέρι του volley!

Ανώνυμος είπε...

χαχαχαχαχα οκ ! αστες μην ορμηξουν κιολας και εχουμε παρατραγουδα! :P
ετσι μπραβο !

kgrek είπε...

Θα χαρώ πολύ να διαβάσεις την απάντησή μου στο σχόλιο σου σχετικά με τις δύο μαθήτριες και τα δάκρυα εδώ:
http://boraeinai.blogspot.com/2012/03/blog-post_27.html
Σε ευχαριστώ
Κων/νος Γραικιώτης
Οικονομολόγος