Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Ένα υπέροχο ποίημα της Κατερίνας Γώγου :

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ’ του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν’ αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ’ τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν’ αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ’ ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ’ την αρχή.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Άναρχος, Τεύκος 1 Εκδόσεις Κολεκτίβα Άναρχος, Αθήνα, Νοέμβριος 1983.
 -----------------------------------------------------------------------------------------------------

Και ένα επίσης υπέροχο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη...

Είσαι νέος -το ξέρω- και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως είσαι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το 'να πόδι σου έρχεσαι με τ' άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.
Πως της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ' το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι υστέρα κοιτούν
Πως σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ' τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.



3 σχόλια:

Polytimi είπε...

Ξέρεις και την Γώγου? :Ο
Εισαι πολύ μπροστά εσύ. :Ο

Polytimi είπε...

Εσένα δεν σου άρεσε και έλεγες οτι ειναι μακάβρια και πως δεν σου αρέσει αυτο το στυλ? -.-

Ελευθερια είπε...

Μα για αυτό ενθουσιάστικα, γιατί το συγκεκριμένο ποίημα είναι πολύ δυναμικό και αισιόδοξο... Κ δεν ειπα οτι ειναι μακαβρια. Απλά πολύ απαισιόδοξη και καταθλιπτική... Δεν ξέρω, έχω την αίσθηση ότι αν είσαι αισιόδοξος άνθρωπος, θα συνεχίσεις να είσαι, ό,τι και να συμβεί. Το ίδιο και αν είσαι απαισιόδοξος. Όχι πως οι καταστάσεις δεν επηρεάζουν αλλά... Είναι μεγάλη συζήτηση, κάποια στιγμή θα γράψω γι αυτο.