Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Πάντα σκεφτόμουν τι φοβερό πράγμα είναι να είσαι συγγραφέας. Να δημιουργείς ένα πλάσμα, ολότελα δικό σου, να του δίνεις ό,τι μορφή θες, ό,τι χαρακτήρα και να το τοποθετείς σε ένα κόσμο που υπάρχει, που θα μπορούσε να υπάρξει ή που δεν θα υπάρξει ποτέ. Μου φαίνεται μαγικό. Φυσικά, η όλη τέχνη είναι να κάνεις τους ανθρώπους να ενδιαφέρονται για το δημιούργημά σου, να παρακολουθούν με αγωνία τις περιπέτειες του. Αλλά, δεν ξέρω... Εγω διασκεδάζω και μόνο με την ιδέα ότι μπορείς να ελέγχεις απόλυτα κάτι. Ας δημιουργήσω λοιπόν...κάτι.

 Μόλις έφτιαξα ένα άνθρωπο. Ή μάλλον την ιδέα ενός ανθρώπου. Είναι γύρω στο 1.60, απροσδιορίστου ηλικίας. Και το όνομα αυτου: Φρίξος. Φοράει ολοπράσινα ρούχα. Τόν πιάνω απαλά από το γιακά της μπλούζας και τον τοποθετώ σε μια πόλη. Δεν ξέρω πού βρίσκεται η πόλη. Πάντως φαίνεται όμορφη και καθαρή. Στο δρόμο που τον άφησα βλέπω σπίτια, μονοκατοικίες. Ένα σαν φράουλα, ένα σαν μήλο, ένα διώροφο σαν πιπεριά... Πρωτότυπη αρχιτεκτονική! Γύρω του τα υπόλοιπα... πλάσματα είναι κι αυτά ντυμένα στα πράσινα. Γιατί; Τι γιατί; Μα σήμερα είναι Τρίτη και ο νόμος λέει ότι τις Τρίτες όλοι πρέπει να φοράνε πράσινα. Τι σόι νόμος είναι αυτός δεν ξέρω, αλλά θα το μάθουμε σύντομα πιστεύω. Δηλαδή, ο Φρίξος θα το μάθει και αναγκαστικά και εγώ μιας και γνωρίζω τι σκέφτεται. Να ένας χαριτωμένος κύριος παιρνάει το δρόμο και ο Φρίξος τον ρωτάει ποια είναι τέλωσπαντων αυτή η πόλη. Ο χαριτωμένος κύριος τον κοιτάει σαν να έχει έρθει από άλλο πλανήτη -που κατα καποιο τρόπο ισχύει-. Μα φυσικά αυτή η πόλη λέγεται -------. Χα! Σιγά μην μαρτυρήσω πώς λέγεται η πόλη!

Ουφ κουράστικα. Το συνεχίζω άλλη μέρα, άμα έχω όρεξη. Στο μεταξύ ο Φρίξος μπορεί να εγκατασταθεί, να βρει δουλειά και θα δούμε πόσο θα έχει προκόψει όταν θα ξανασχοληθώ μαζί του...

Δεν υπάρχουν σχόλια: