Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

 Το ακόλουθο ποίημα το έδωσε ανώνυμα μια κοπέλα στο Λέο Μπουσκάλια γιατί εξηγεί τι συμβαίνει όταν αναβάλλει κανείς ξανά και ξανά  - και ιδιαίτερα, όταν αναβάλει να δείξει το ενδιαφέρον του για τους ανθρώπους που αγαπάει πραγματικά -.

Θυμασαι τη μερα που δανειστηκα το καινουργιο σου αυτοκινητο και το τρακαρισα?
Νομισα πως θα με σκοτωνες, μα δεν το εκανες.
Και θυμασαι τη φορα που επεμενα να παμε στη θαλασσα
κι εσυ ελεγες οτι θα βρεξει, και εβρεξε?
Νομιζα πως θα μου λεγες, "Στο 'χα πει".Μα δεν το εκανες.
Θυμασαι τη φορα που φλερταρισα με ολους τους αντρες
για να σε κανω να ζηλεψεις, και συ ζηλεψες?
Νομιζα πως θα με παρατουσες, μα δεν το εκανες.
Θυμασαι τη φορα που λερωσα την ταπετσαρια του αυτοκινητου σου με κρεμα φραουλα?
Νομιζα πως θα με χτυπουσες, μα δεν το εκανες.
Και θυμασαι τη φορα που ξεχασα να σου πω πως ο χορος ειναι επισημος κι ηρθες με μπλουτζιν?
Νομιζα πως θα 'φευγες αλλα δεν το εκανες.
Ναι, υπαρχουν χιλιαδες πραγματα που δεν τα εκανες.
Αλλα με δεχτηκες και μ'αγαπησες και με προστατεψες.
Υπηρχαν χιλιαδες πραγματα που ηθελα να σου ανταποδωσω οταν θα γυριζες απο το Βιετναμ.
 Αλλά δεν γύρισες. 

Δεν ξέρω, εμένα με συγκλόνισε...



Δεν υπάρχουν σχόλια: